Όταν γνωριστήκαμε, έχτιζε το σπίτι του. Βοήθησα να διαλέξουμε χρώματα, έπιπλα και εξοπλισμό, αφού σχεδιάζαμε να μείνουμε εκεί μαζί. Έχουν περάσει πάνω από δώδεκα χρόνια σχέσης κι εγώ μένω ακόμα στο δικό μου σπίτι. Αναρωτιέμαι πόσο καιρό μπορεί κάτι να παραμένει στα σχέδια.
Είμαι στα πενήντα μου και έχω δικό μου σπίτι. Δεν ψάχνω, λοιπόν, κάπου να μείνω. Νομίζω πως είμαι έτοιμη να μοιραστώ την καθημερινότητά μου με τον σύντροφό μου έπειτα από τόσα χρόνια μαζί. Μόνο που αυτό που εγώ βλέπω ως το επόμενο βήμα μας, εκείνος φαίνεται να το βλέπει αλλιώς.
Στα οικονομικά είναι γενναιόδωρος μαζί μου. Μου αγόρασε αυτοκίνητο, πληρώνει την ασφάλεια και με βοηθάει και σε άλλα. Δεν είναι μικρά πράγματα αυτά, ούτε θέλω να τα μηδενίσω επειδή θέλω και κάτι ακόμη. Αλλά δεν μου λύνουν την απορία αν θέλει πράγματι να ζήσουμε στο ίδιο σπίτι. Μπορώ να εκτιμώ όσα κάνει και ταυτόχρονα να μην ξέρω τι γίνεται με το κοινό μέλλον που είχαμε συζητήσει.
Εκείνος λέει πως φοβάται. Δεν έχει παντρευτεί ποτέ ούτε έχει συγκατοικήσει με κανέναν. Όσα χρόνια κι αν είμαστε μαζί, θα ήταν η πρώτη φορά που θα μοιραζόταν το σπίτι του. Άλλο να ξέρεις καλά τον άλλον κι άλλο να είναι εκεί κάθε μέρα, με τις συνήθειές του και με λόγο για το πώς λειτουργεί το σπίτι. Καταλαβαίνω ότι αυτή η αλλαγή μπορεί να τον δυσκολεύει. Δεν ξέρω όμως πόσο ακόμη χρειάζεται να περιμένω.
Ίσως γι’ αυτό με μπερδεύει τόσο η συμμετοχή μου στις επιλογές για το σπίτι. Για μένα δεν ήταν μόνο να ταιριάζει ο καναπές με τον τοίχο. Διαλέγαμε πράγματα για έναν χώρο όπου σχεδιάζαμε να ζήσουμε μαζί. Τώρα αναρωτιέμαι αν το είχαμε και οι δύο έτσι στο μυαλό μας. Δεν ξέρω αν ο φόβος του είναι κάτι που θέλει να ξεπεράσει ή αν τελικά προτιμά να κρατήσουμε ο καθένας το σπίτι του.
Δεν πιστεύω ότι ένα ζευγάρι πρέπει οπωσδήποτε να συγκατοικεί για να είναι καλά. Θα μπορούσαμε να είμαστε ευχαριστημένοι και σε χωριστά σπίτια. Αλλά θα ήθελα να το έχω επιλέξει κι εγώ, ξέροντας ότι έτσι θα είναι η σχέση μας. Είναι άλλο αυτό κι άλλο να ζω μόνη περιμένοντας μια πρόσκληση που θεωρούσα πως κάποτε θα ερχόταν.
Και δεν θέλω να χρειαστεί να παλέψω για να με δεχτεί στο σπίτι του. Ακόμη κι αν επέμενα και τελικά μετακόμιζα, θα με ένοιαζε αν χαιρόταν που ήμουν εκεί. Θέλω να χωράει και η δική μου καθημερινότητα, όχι απλώς να μου επιτραπεί να φέρω τα πράγματά μου.
Προς το παρόν, εκείνος λέει πως φοβάται κι εγώ νομίζω πως είμαι έτοιμη. Δεν έχω μετακομίσει. Προσπαθώ να καταλάβω τι χρειάζομαι να ακούσω από εκείνον, πριν περάσει κι άλλος καιρός και η αναμονή γίνει, χωρίς να το πολυκαταλάβω, και δική μου επιλογή.
