Μου είπε όχι κι εγώ έμεινα εκεί, με καμιά δωδεκαριά ανθρώπους γύρω μας, προσπαθώντας να το χωνέψω. Κρατήθηκα. Μέσα μου, όμως, ένιωθα χάλια.
Είμαι 36 και ήταν η πρώτη φορά που μίλησα από κοντά σε μια γυναίκα για να της ζητήσω να βγούμε, αντί να το κάνω μέσα από εφαρμογή γνωριμιών. Την είχα γνωρίσει την προηγούμενη εβδομάδα, όταν είχα παίξει ως αναπληρωματικός σε μια ομάδα ενός ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Αυτή την εβδομάδα κάλυπτα πάλι μια θέση και η ομάδα μου έπαιζε αμέσως μετά τη δική της.
Την είδα προς το τέλος του αγώνα της. Είχα λίγο χρόνο μέχρι τον δικό μας, οπότε βρήκα την ευκαιρία. Δεν γνωριζόμασταν καιρό. Είχαμε συναντηθεί μία φορά και τώρα την έβλεπα ξανά. Τόλμησα να της προτείνω να βγούμε.
Φοβόμουν την απόρριψη πρόσωπο με πρόσωπο. Όταν ήρθε, πόνεσε όσο περίμενα. Το ότι κατάφερα να κάνω την ερώτηση δεν σήμαινε πως ήμουν έτοιμος να ακούσω την απάντηση. Εγώ ήθελα να πει ναι κι εκείνη είχε πει όχι.
Και όλα αυτά μπροστά σε κόσμο. Δεν είχα μόνο την απογοήτευσή μου να διαχειριστώ, αλλά και την αμηχανία ότι υπήρχαν τόσοι άνθρωποι γύρω. Προσπαθούσα να μη φανεί πόσο με είχε πειράξει. Δεν θα το ευχόμουν σε κανέναν.
Μετά ήρθαν κοντά μου δύο άντρες από την ομάδα της. Με συνεχάρησαν που βρήκα το θάρρος να προσπαθήσω. Δεν περίμενα ότι, μετά την απόρριψη, θα έβρισκα στήριξη από τους συμπαίκτες της. Μου έκανε πολύ καλό. Εκεί που ένιωθα εκτεθειμένος, δύο άνθρωποι είχαν προσέξει πόσο δύσκολο μου ήταν να κάνω αυτό το βήμα.
Λίγες ώρες αργότερα ήμουν σπίτι και το πρώτο τσούξιμο είχε περάσει. Μπορούσα να σκεφτώ τι είχε γίνει χωρίς να νιώθω ξανά εκείνον τον κόμπο. Είχα κάνει κάτι που δεν είχα τολμήσει ποτέ και είχα αντέξει την απάντηση που φοβόμουν.
Είχα την ελπίδα ότι την επόμενη φορά θα ήταν λίγο πιο εύκολο και πως κάποτε θα άκουγα κι ένα ναι. Προς το παρόν, ήμουν σπίτι, η στενοχώρια υποχωρούσε και τα λόγια εκείνων των δύο μου είχαν μείνει.
