Όταν το αγόρι μου με χώρισε την πρώτη φορά, πίστεψα πως απλώς είχαν πέσει πολλά πάνω του. Είχε δυσκολίες με τις σπουδές, τα χρήματα, αλλά και με το πώς θα κρατούσαμε τη σχέση μας. Δεν μου φαινόταν ότι είχε τελειώσει μαζί μας. Τον αγαπούσα και είχα πειστεί ότι απομάκρυνε τους ανθρώπους του ακριβώς τη στιγμή που τους χρειαζόταν περισσότερο.
Έτσι συνέχισα να τον ψάχνω. Έκλαιγα, τον παρακαλούσα, του έστελνα να δω πώς είναι. Ο χωρισμός ήταν άσχημος και δεν μπορούσα να δεχτώ πως η μόνη λύση ήταν να φύγουμε ο ένας από τη ζωή του άλλου. Μέσα σε όλο αυτό, ξέσπασα σε έναν κοινό μας φίλο και είπα κάτι σκληρό: «Αν δεν μπορεί να φερθεί σωστά στους ίδιους του τους γονείς, πώς θα φερθεί σωστά σ’ εμένα;»
Το μετάνιωσα. Ο θυμός μου δεν έκανε δίκαιο αυτό που είπα. Ούτε το ότι τον αγαπούσα μου έδινε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσω την οικογένειά του για να τον πληγώσω.
Όταν τα ξαναβρήκαμε, του το αποκάλυψα χωρίς να το μάθει από αλλού. Πληγώθηκε πολύ. Ζήτησα συγγνώμη και μια ευκαιρία να ξαναχτίσω την εμπιστοσύνη του. Έβαλα στον εαυτό μου ένα περιθώριο τριών μηνών για να του δείξω με πράξεις ότι ήθελα να νιώθει ασφάλεια μαζί μου.
Του είπα επίσης ότι, αν δεν μπορούσε να με συγχωρήσει, έπρεπε να χωρίσουμε. Δεν ήθελα να πιέζει τον εαυτό του να μένει σε κάτι που τον πονούσε. Εκείνος είπε ότι με είχε συγχωρήσει, ότι με αγαπούσε και ήθελε να προσπαθήσουμε.
Τον πίστεψα. Προσπαθούσα κι εγώ, και πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος με την πεποίθηση ότι φτιάχναμε ξανά τη σχέση μας μαζί. Ώσπου μου είπε ότι δεν άντεχε άλλο. Είχε προσπαθήσει να με αγαπήσει ξανά, αλλά δεν μπορούσε να ξεχάσει τα λόγια μου. Είπε πως όλον εκείνον τον χρόνο προσποιούνταν.
Αυτή η λέξη με έχει κάνει να αμφισβητώ όσα νόμιζα ότι ζούσαμε. Ξέρω ότι έκανα λάθος και ότι μια συγγνώμη δεν σβήνει τον πόνο. Όμως του είχα ζητήσει ειλικρίνεια και με είχε διαβεβαιώσει ότι μπορούσε να προχωρήσει. Το πίστευε τότε και κατάλαβε αργότερα πως δεν γινόταν; Ή προσπαθούσα να σώσω μια σχέση στην οποία εκείνος ήξερε ήδη ότι δεν μπορούσε να επιστρέψει;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




