Υπάρχει ένας τύπος που δουλεύει σε ένα μαγαζί όπου πηγαίνω για φαγητό και μου αρέσει εδώ και χρόνια. Δεν τον ξέρω προσωπικά, βέβαια. Μικρή λεπτομέρεια, αν σκεφτείς ότι όλη η μεταξύ μας ιστορία αποτελείται από το ότι τον βρίσκω ελκυστικό και κάποιες φορές τον έχω πιάσει να με κοιτάζει.
Από τη δική μου πλευρά, η έλξη είναι έντονη. Οπότε, όταν συναντιούνται τα βλέμματά μας, εύκολα σκέφτομαι ότι ίσως υπάρχει κάτι κι από εκείνον. Δεν λέω ότι έχουμε αποδείξεις για να δέσουμε την υπόθεση. Έχουμε όμως αρκετό υλικό για να συνεχίζω να αναρωτιέμαι κάθε φορά που πηγαίνω.
Το κάπως αστείο είναι πως είναι ο μόνος άνθρωπος που με έχει τραβήξει σωματικά εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια. Απ’ ό,τι φαίνεται, για να μου αρέσει κάποιος χρειάζεται περίπου όσος χρόνος χρειάζεται για να ολοκληρωθεί ένα μεγάλο δημόσιο έργο. Όταν επιτέλους συμβεί, λοιπόν, δεν μου περνάει απαρατήρητο.
Και μετά αρχίζω να σκέφτομαι αν για εκείνον υπάρχει καν κάτι αξιοπρόσεκτο. Μπορεί να του αρέσουν πολλές γυναίκες. Μπορεί αυτό που για μένα είναι σπάνιο γεγονός να του συμβαίνει αρκετές φορές μέχρι να τελειώσει η βάρδιά του. Ίσως ένα βλέμμα προς το μέρος μου να μην έχει γι’ αυτόν τη σημασία που του δίνω εγώ.
Ξέρω ότι όλα αυτά είναι υποθέσεις. Δεν γνωρίζω ούτε την προσωπική του ζωή ούτε τι του αρέσει ούτε τι σκέφτεται όταν με κοιτάζει. Εδώ καλά καλά δεν τον ξέρω, κι όμως έχω ήδη αναπτύξει ολόκληρη θεωρία για το πόσο διαφορετικά μπορεί να βιώνουμε μια πιθανή αμοιβαία έλξη.
Εκεί κολλάω: επειδή μου συμβαίνει τόσο σπάνια, μου φαίνεται σημαντικό. Αν εκείνος νιώθει εύκολα έλξη, φοβάμαι ότι η ίδια στιγμή μπορεί να μη σημαίνει σχεδόν τίποτα. Το δικό μου μεγάλο γεγονός μπορεί να είναι απλώς η Τρίτη του.
Μόνο που συγκρίνω τη δική μου εμπειρία με κάτι που έχω φανταστεί για τη δική του. Στην πραγματικότητα έχω έναν άνθρωπο που μου αρέσει, μερικά βλέμματα και ένα μαγαζί όπου τρώω συχνά. Υπάρχει όντως κάτι αμοιβαίο και το αμφισβητώ μόνη μου; Ή έχω φορτώσει σε μερικές ματιές πολύ περισσότερες αρμοδιότητες απ’ όσες αντέχουν;
