Πήγα σε μια διαδρομή τρόμου για το Χάλοουιν μέσα στο δάσος, περιμένοντας να φοβηθώ. Λογική προσδοκία, νομίζω, όταν οι εργαζόμενοι κρύβονται επίτηδες πίσω από δέντρα.
Ένας από τους ηθοποιούς, με μάσκα, με απομάκρυνε από την ομάδα μου και με στρίμωξε σε μια γωνιά. Μετά στάθηκε πολύ κοντά μου και με κοίταζε επίμονα.
Αυτό ήταν όλο. Ούτε τρομακτικός μονόλογος ούτε κάποια περίτεχνη παράσταση. Μια σκοτεινή φιγούρα στεκόταν από πάνω μου και μου έδινε όλη της την προσοχή. Κι εγώ εκείνη τη στιγμή ανακάλυπτα ότι αυτή η θεατρική τρομάρα μού προκαλούσε μια αντίδραση που δεν περίμενα.
Για περίπου ένα λεπτό, έτσι τουλάχιστον μου φάνηκε, δεν έκανε σχεδόν τίποτα. Η αδρεναλίνη είχε χτυπήσει κόκκινο και περίμενα να δω τι θα ακολουθήσει. Με τη μάσκα δεν μπορούσα να καταλάβω καθόλου την έκφρασή του, πράγμα που δεν βοηθούσε. Κάπου ανάμεσα στον φόβο και στην αναμονή, συνειδητοποίησα ότι με τραβούσε απίστευτα.
Δεν ήταν και η πιο βολική στιγμή για μια τέτοια ανακάλυψη. Είχα απομακρυνθεί από την παρέα μου, ήμουν μέσα στο δάσος και είχα κολλήσει με τον άνθρωπο που πληρωνόταν για να κάνει την κατάσταση πιο τρομακτική.
Τελικά έκανε στην άκρη και με άφησε να φύγω. Άρχισα να περπατάω χωρίς την ομάδα μου και με ακολούθησε για τα πρώτα βήματα. Μια τελευταία πινελιά στην παράσταση. Προφανώς, το παρατεταμένο βλέμμα χρειαζόταν και συνέχεια.
Ύστερα έμεινα να βρω τον δρόμο μου, με αισθητά περισσότερη αδρεναλίνη απ’ όση είχα όταν έφτασα.
Ακόμα το σκέφτομαι. Δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτόν πέρα από τη μάσκα και εκείνη τη σύντομη συνάντηση. Κι όμως, ένας άντρας που ουσιαστικά στάθηκε κοντά μου και με κοίταζε αποδείχτηκε εντυπωσιακά δύσκολο να μου βγει από το μυαλό.
