Μερικές φορές βλέπω ότι το αγόρι μου και μια συγκεκριμένη φίλη του είναι ταυτόχρονα συνδεδεμένοι και αμέσως αναρωτιέμαι αν μιλάνε μεταξύ τους. Στην οθόνη μου δεν έχει συμβεί τίποτε άλλο πέρα από το ότι δύο άνθρωποι χρησιμοποιούν το κινητό τους. Κι όμως, αυτό μου αρκεί για να αρχίσουν οι σκέψεις.
Πριν γίνουμε ζευγάρι, εκείνη του έστελνε φωτογραφίες της με μπικίνι. Είχα δει και μηνύματα που εμένα μου φάνηκαν φλερτ. Εκείνος το αναγνωρίζει, αλλά λέει πως δεν τον έλκυε ποτέ και ότι πάντα την έβλεπε φιλικά. Με έχει καθησυχάσει και η αδερφή του. Τον είχε ρωτήσει ευθέως αν θα μπορούσε να ενδιαφερθεί γι’ αυτή τη γυναίκα και η απάντησή του ήταν κατηγορηματικά όχι.
Το περίεργο είναι ότι τον πιστεύω. Δεν θεωρώ κατά βάθος ότι περιμένει την ευκαιρία να με αφήσει για εκείνη. Παρ’ όλα αυτά, όσα ξέρω για τις παλιότερες συζητήσεις τους με δυσκολεύουν να νιώσω άνετα με αυτή τη φιλία, ενώ με άλλες φιλίες του δεν έχω το ίδιο θέμα.
Εκείνη τον ενθάρρυνε να πηγαίνει γυμναστήριο, να αθλείται, να μένει δραστήριος. Είναι πράγματα που του αρέσουν. Κι εγώ, αντί να το βλέπω σαν κάτι καλό στη ζωή του, αρχίζω μερικές φορές τις συγκρίσεις: μήπως εκείνη του έβγαζε μια πλευρά που δεν του βγάζω εγώ;
Ξέρει ότι η φιλία τους με δυσκολεύει. Έχουμε μαλώσει γι’ αυτό και πλέον ανησυχώ μήπως έχει σταματήσει να της μιλάει μόνο και μόνο για να μη στενοχωριέμαι. Ούτε αυτό με ανακουφίζει. Δεν θέλω να ρυθμίζει τις φιλίες του ανάλογα με τις αντιδράσεις μου ή να νιώθει ότι πρέπει να κρύψει μια αθώα κουβέντα.
Μετά τους βλέπω πάλι συνδεδεμένους την ίδια στιγμή και θέλω να ρωτήσω. Λογικά, μπορώ να τα βάλω όλα στη σειρά. Το ότι είναι μέσα μαζί δεν σημαίνει ότι ανταλλάσσουν μηνύματα. Ακόμη κι αν μιλάνε, δεν σημαίνει ότι φλερτάρουν. Μπορεί να λένε κάτι εντελώς καθημερινό κι εγώ πάλι να θέλω να μάθω.
Το έχουμε συζητήσει αρκετά ώστε να καταλαβαίνω πόσο κουραστική μπορεί να γίνει άλλη μία απαίτηση για διαβεβαιώσεις. Δεν θέλω κάθε δική μου ανασφάλεια να γίνεται κάτι για το οποίο πρέπει εκείνος να δώσει εξηγήσεις. Με δυσκολεύει εκείνο το κενό όπου δεν ξέρω. Πώς βλέπω αυτές τις δύο ενδείξεις σύνδεσης, νιώθω τη γνώριμη παρόρμηση να ελέγξω και το αφήνω εκεί, χωρίς να περάσω όλο το υπόλοιπο βράδυ προσποιούμενη ότι είμαι καλά;
