Έχω απόψε ραντεβού με μια γυναίκα που μου αρέσει πολύ. Θα πάμε στο Topgolf, κάτι που ακουγόταν απλό μέχρι που θυμήθηκα ότι έχω εταιρική συνδρομή μέσω της δουλειάς. Κατάφερα λοιπόν να δώσω διοικητική διάσταση σε μία ώρα γκολφ.
Η συνδρομή καλύπτει δωρεάν παιχνίδι για μία ώρα και προσφέρει εκπτώσεις σε φαγητό και ποτά. Αν τη χρησιμοποιήσω, θα γλιτώσω περίπου 70 ευρώ. Μπορώ να τα πληρώσω. Θα μου άρεσε, βέβαια, και να συνεχίσω να τα έχω.
Αυτό που δεν μπορώ να αποφασίσω είναι πώς φαίνεται μια τέτοια κίνηση στο πρώτο ραντεβού. Αν καταλάβει ότι το παιχνίδι είναι δωρεάν και τα ποτά με έκπτωση, θα το θεωρήσει μια συνηθισμένη παροχή που έτυχε να έχω; Ή θα νιώσει ότι την κάλεσα να αξιοποιήσουμε μαζί το πακέτο προνομίων του προσωπικού;
Είμαι 36 και ξαναμπαίνω στα ραντεβού ύστερα από μια σχέση και έναν γάμο που κράτησαν συνολικά περίπου είκοσι χρόνια. Εκείνη είναι λίγο πάνω από τα τριάντα. Ανακαλύπτω ότι υπάρχουν απορίες που μάλλον παρέλειψα την πρώτη φορά, όπως τι ακριβώς μήνυμα στέλνει στον έρωτα η εταιρική τιμολόγηση.
Ξέρω την προφανή απάντηση: θα ήθελα όντως να είμαι με κάποια που θα την ενοχλούσε μια έκπτωση; Λογικό. Απλώς δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό καλύπτει όλη την αμηχανία της πρώτης εντύπωσης, όταν ο άλλος δεν σε ξέρει ακόμα και δεν έχει πολλά στοιχεία για να καταλάβει πώς σκέφτεσαι.
Όταν γνωρίζεστε ήδη, το να γλιτώσετε χρήματα μπορεί να είναι μια μικρή κοινή χαρά. Στο πρώτο ραντεβού αναρωτιέμαι μήπως παρερμηνευτεί ως ένδειξη ότι δεν έβαλα ιδιαίτερη σκέψη ή ότι δεν με ενδιαφέρει και τόσο. Ενώ με ενδιαφέρει πολύ, και θα ήθελα να φανεί χωρίς να χρειαστεί να παρουσιάσω αναλυτικά τα οφέλη της συνδρομής.
Ακόμα δεν έχει συμβεί τίποτα. Το ραντεβού είναι απόψε κι εγώ ζυγίζω αν θα τη χρησιμοποιήσω. Αν συναντούσατε κάποιον πρώτη φορά και η δουλειά του κάλυπτε το γκολφ, θα σας έκανε καμία εντύπωση; Ή έχω απλώς βρει τρόπο να ξοδέψω 70 ευρώ πριν σηκώσει κανείς μπαστούνι;
