Ακόμα κι όταν μια ερωτική συνάντηση είναι περιστασιακή, εμένα μου αρέσει η εγγύτητα. Να είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο, να μπορούμε να κοιταχτούμε και να φιληθούμε. Είτε υπάρχει σχέση είτε όχι, αυτή η προτίμησή μου μένει περίπου ίδια.
Συνήθως προτιμώ στάσεις που μας επιτρέπουν να είμαστε κοντά, με τα σώματά μας αντικριστά. Η οπτική επαφή και τα φιλιά με βοηθούν να απολαμβάνω τη στιγμή. Δεν μου βγαίνει να θέλω μεγαλύτερη απόσταση απλώς και μόνο επειδή δεν έχουμε συζητήσει αν θα ξαναβγούμε.
Με μερικές γυναίκες που έχω περάσει μόνο μία νύχτα, όμως, έχω παρατηρήσει μια αλλαγή. Αρχικά προτιμούσαν να μη βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο. Αργότερα, αφού είχαμε ήδη έρθει ερωτικά κοντά, ήθελαν περισσότερη εγγύτητα και να κοιταζόμαστε. Το έχω προσέξει ιδιαίτερα όταν μένω και κοιμόμαστε μαζί.
Έχει συμβεί με λίγες συντρόφους, οπότε δεν θεωρώ ότι ανακάλυψα κάποιο γενικό μυστικό για τις γυναίκες. Απλώς, όταν κάτι επαναλαμβάνεται, το παρατηρώ. Η δική μου διάθεση παραμένει περίπου σταθερή, ενώ η δική τους μοιάζει να αλλάζει μέσα στη βραδιά.
Δεν τις έχω ρωτήσει. Ήταν περιστασιακές γνωριμίες και δεν έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για πιο προσωπικές κουβέντες πέρα από το σεξ. Το καταλάβαινα. Το να ζητήσω εξήγηση για τη συναισθηματική σημασία μιας προτίμησης μου φαινόταν κάπως μεγάλη κουβέντα για εκείνη τη στιγμή.
Πάντως, συνήθως προσπαθώ να μιλήσουμε λίγο, έστω για να φύγει η αμηχανία. Κι αν θέλουν αγκαλιές, εμένα μου αρέσουν. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν παίζει ρόλο αυτός ο χρόνος μαζί. Λίγη κουβέντα, λίγη περισσότερη άνεση, και ίσως η εγγύτητα αρχίζει να τους φαίνεται διαφορετική.
Ή μπορεί εγώ να φτιάχνω ολόκληρη θεωρία για κάτι τόσο απλό όσο η διάθεση να αλλάξουμε λίγο τα πράγματα.
Θα ήθελα να ακούσω γυναίκες που αναγνωρίζουν κάτι από αυτό. Επηρεάζει τις προτιμήσεις σας το αν η συνάντηση είναι περιστασιακή ή μπορούν να αλλάξουν μέσα στην ίδια βραδιά, απλώς επειδή νιώθετε πια πιο άνετα με τον άνθρωπο δίπλα σας;
