Έχω βγει δυο φορές με ένα αγόρι από το πανεπιστήμιο και ήδη έχω κολλήσει σε ένα πρακτικό ζήτημα που, απ’ ό,τι φαίνεται, θέλει ολόκληρη σύσκεψη: πού θα κάθεται όσο εγώ ετοιμάζομαι;
Την πρώτη φορά πήγαμε για καφέ. Τη δεύτερη με κάλεσε να βρεθούμε μαζί με δύο φίλους του, μια κοπέλα κι έναν άντρα. Είναι ντροπαλός και οι φίλοι του βοηθούσαν λίγο την κατάσταση. Συνοικέσιο με μικρή ομάδα υποστήριξης.
Μου αρέσει. Ακόμα γνωριζόμαστε, αλλά χάρηκα όταν πρότεινε να συναντηθούμε πριν από μια εκδήλωση του πανεπιστημίου αυτό το Σαββατοκύριακο, να κάνουμε κάτι μαζί και μετά να πάμε εκεί οι δυο μας. Ωραίο σχέδιο, μέχρι εδώ.
Μόνο που ενδιάμεσα πρέπει να περάσω από το σπίτι μου. Θέλω να βαφτώ, να φτιάξω τα μαλλιά μου και να αλλάξω. Υπολογίζω μισή ώρα, αν και η εκτίμηση δεν έχει ελεγχθεί από ανεξάρτητο φορέα. Πάντως, θα υπάρξει ένα κενό ανάμεσα στη βόλτα μας και στην ώρα που θα είμαι έτοιμη να φύγουμε.
Μένω μόνη μου. Η προφανής λύση είναι να του πω να ανέβει. Κι ύστερα αρχίζω να σκέφτομαι μήπως το «έλα πάνω» ακουστεί σαν κάτι περισσότερο από «κάτσε λίγο μέσα όσο ψάχνω το άλλο μου σκουλαρίκι».
Δεν θα με ενοχλούσε καθόλου να είναι εκεί. Αυτό είναι που κάνει όλο το μπέρδεμα λίγο αστείο. Θέλω την παρέα του, απλώς δεν θέλω μια συνηθισμένη πρόσκληση να αποκτήσει κατά λάθος μεγαλύτερη σημασία. Μετά από δύο συναντήσεις, δεν ξέρω ακόμα τι μπορεί να υποθέσει ο καθένας μας.
Από την άλλη, να τον αφήσω μισή ώρα στο αυτοκίνητο μου φαίνεται αγένεια. Ο άνθρωπος πρότεινε να περάσουμε χρόνο μαζί κι εγώ θα του δώσω την ευκαιρία να μελετήσει διεξοδικά το ταμπλό του.
Κάπως έτσι, ένα σχέδιο που περίμενα με χαρά απέκτησε μια μικρή αλλά επίμονη εκκρεμότητα. Θέλω να περάσουμε μαζί το απόγευμα και να πάμε μαζί στην εκδήλωση. Απλώς, κάπου ανάμεσα, χρειάζομαι και το μπάνιο μου.
Το «ανέβα όσο ετοιμάζομαι» είναι μια απολύτως φυσιολογική πρόταση σε αυτή τη φάση ή έχω βάλει, χωρίς να το καταλάβω, ένα σημαντικό βήμα στη γνωριμία μας ανάμεσα στο χτένισμα και στο μακιγιάζ;
