Περπατούσα στην παραλία στο Μαϊάμι όταν είδα μια κοπέλα που δούλευε στο λάπτοπ της. Είχε ένα χαμόγελο που με έκανε να θέλω να της πω ένα γεια. Συνήθως, με τη συστολή που έχω, θέλω να πω ένα γεια και καταλήγω να συνεχίζω τη βόλτα μου. Αυτή τη φορά σταμάτησα.
Μιλήσαμε λίγο και τη ρώτησα αν ήθελε να πάμε για φαγητό το βράδυ. Είπε ναι. Είχα κάνει τόση προετοιμασία μέσα μου για την πρώτη λέξη, που με ξάφνιασε πόσο εύκολα βγήκαν όλες οι υπόλοιπες.
Στο δείπνο καθίσαμε κάπου τέσσερις ώρες. Μιλούσαμε, γελούσαμε και κάποιες στιγμές κοιταζόμασταν τόση ώρα που ξεχνούσα τι πήγαινα να πω. Μετά μου έστειλε ότι είχε περάσει πολύ ωραία. Συνεχίσαμε τα μηνύματα μέχρι αργά, στέλνοντας ο ένας στον άλλο τραγούδια και μαθαίνοντας μικρές φράσεις ο ένας στη γλώσσα του άλλου. Εγώ πετούσα για το σπίτι μου το επόμενο βράδυ, οπότε κανονίσαμε να προλάβουμε κι ένα δεύτερο ραντεβού.
Πήγαμε για μίνι γκολφ. Θυμάμαι ότι κρατηθήκαμε χέρι χέρι, ότι φιληθήκαμε και ότι μιλήσαμε για το πότε θα μπορούσαμε να ξαναβρεθούμε. Ποιος κέρδισε, ιδέα δεν έχω. Εκείνη μένει στο Λονδίνο κι εγώ στη Νέα Υόρκη, οπότε ακόμα κι ένα χαλαρό «να τα ξαναπούμε» θέλει λίγη οργάνωση. Φιληθήκαμε άλλη μια φορά πριν μπει στο αυτοκίνητό της κι εγώ πήρα τον δρόμο για το αεροδρόμιο.
Και τότε ακυρώθηκε η πτήση μου. Η αεροπορική, προφανώς, περίμενε πρώτα να αποχαιρετιστούμε όπως πρέπει. Της έστειλα μήπως είχε κουράγιο να ξαναβρεθούμε, αλλά μου είπε πως ήταν πτώμα. Λογικό, είχαμε ήδη χωρέσει δύο ραντεβού στον χρόνο που είχαμε, και παράταση έδινε μόνο η αεροπορική. Είπαμε καληνύχτα.
Δεν ξέρω αν τελικά θα πάει ο ένας να βρει τον άλλο ή αν απλώς θα τη θυμάμαι κάθε φορά που κάποιος αναφέρει το μίνι γκολφ. Χαίρομαι πάντως που σταμάτησα να της πω γεια. Ακόμα θέλω να την ξαναδώ.
