Σήμερα στο τρένο κάθισε απέναντί μου μια πολύ όμορφη γυναίκα και ήθελα να της μιλήσω. Ακούγεται σαν αρχή ιστορίας όπου κάποιος πιάνει κουβέντα με μια γυναίκα στο τρένο. Δυστυχώς, ο δικός μου ρόλος ήταν περισσότερο βουβός.
Υπήρχε κι άλλος κόσμος γύρω. Κανονικοί επιβάτες, που λογικά σκέφτονταν πού θα κατέβουν και τι έχουν να κάνουν. Μόλις όμως σκέφτηκα να ανοίξω το στόμα μου, στο μυαλό μου μετατράπηκαν όλοι σε κοινό. Ξαφνικά, για να πω ένα γεια χρειαζόμουν μικρόφωνο και κάποιον να με προλογίσει.
Έχω συστολή, είμαι και εσωστρεφής. Επίσης, έχω την εξαιρετική συνήθεια να αποφασίζω ότι είμαι βαρετός άνθρωπος πριν προλάβει ο άλλος να σχηματίσει άποψη. Αν ο στόχος είναι να αποφεύγεις τις συζητήσεις, ομολογώ πως το σύστημα λειτουργεί άψογα.
Ξέρω ότι είμαι καλός άνθρωπος. Απλώς δεν ξέρω πώς μεταφράζεται αυτό σε πρώτη ατάκα. Δεν μπορείς να σκύψεις προς το απέναντι κάθισμα και να πεις «Καλησπέρα, διαθέτω αξιόλογο χαρακτήρα». Μάλλον θα δημιουργούσε περισσότερες απορίες απ’ όσες θα έλυνε.
Κι εγώ δεν ήθελα κάτι σπουδαίο. Να σπάσει λίγο ο πάγος ήθελα, να δω αν θα προέκυπτε μια κουβέντα. Αλλά ντρεπόμουν πριν καν συμβεί οτιδήποτε για το οποίο θα μπορούσα να ντραπώ. Η σκέψη και μόνο ότι οι γύρω θα με άκουγαν να προσπαθώ με σταματούσε.
Οπότε αυτό σκέφτομαι τώρα: πώς γίνεται το πρώτο βήμα; Δεν εννοώ πώς αποκτάς ξαφνικά ακαταμάχητη γοητεία ή πώς ψυχαγωγείς ένα ολόκληρο βαγόνι. Εννοώ πώς περνάς από το «θέλω να της πω κάτι» στο να το πεις στ’ αλήθεια. Πώς κάνουν οι άλλοι αυτό το μικρό άλμα, όταν από τη θέση μου δεν φαίνεται καθόλου μικρό;
