Είμαι 30 και μιλούσα μέσω ίντερνετ με δύο άντρες. Τα πήγαινα καλά και με τους δύο και θα χαιρόμουν να γνωρίσω από κοντά όποιον από τους δυο βόλευε. Έτυχε να προσπαθήσω να κανονίσω και με τους δύο την ίδια μέρα. Δεν είχα φανταστεί ότι θα περνούσα τόση ώρα συζητώντας το πρόγραμμά μου.
Με τον πρώτο κοιτάξαμε τι μέρες μπορούσαμε μέσα στην εβδομάδα. Εγώ μπορούσα τρεις, εκείνος τις άλλες δύο. Του είπα να το δούμε για άλλη εβδομάδα. Με ρώτησε αν μπορούσα τη δεύτερη από τις δύο μέρες που τον βόλευαν. Του είπα πως δεν μπορούσα. Μου πρότεινε άλλη ώρα, την ίδια ακριβώς μέρα. Ξανακοίταξα το μήνυμά μου. Ακόμα έγραφε ότι δεν μπορούσα εκείνη τη μέρα.
Ο δεύτερος μπορούσε μόνο απογεύματα καθημερινής. Εγώ μπορούσα βράδια και Σαββατοκύριακα. Του είπα ότι μάλλον δεν θα βρίσκαμε ώρα που να μας βολεύει. Με ρώτησε πού μένω. Τον ρώτησα τι σχέση έχει, και με ξαναρώτησε αν μπορώ κάποιο απόγευμα μέσα στην εβδομάδα. Του είπα ότι δεν μπορώ.
Μετά με ρώτησε πού δουλεύω. Τον ρώτησα πάλι γιατί, και μου πρότεινε να βρεθούμε για φαγητό το μεσημέρι μιας καθημερινής. Ούτε τότε μπορούσα. Εκεί πια σχεδόν περίμενα να με ρωτήσει τι ώρα κατεβαίνω συνήθως στο πάρκινγκ.
Συμβαίνει να μη συμπίπτουν τα προγράμματα. Αν ένας από τους δύο έλεγε «Την άλλη βδομάδα μήπως;», ευχαρίστως θα κοίταζα. Αυτό που με παραξένεψε ήταν πόσο γρήγορα το «δεν μπορώ» γινόταν αφορμή για άλλη μια ερώτηση για τις ίδιες ώρες. Μέχρι το βράδυ είχα αρνηθεί δύο φορές την ίδια μέρα στον έναν, και στον άλλον είχα εξηγήσει με δύο τρόπους ότι μέσα στην εργάσιμη μέρα δεν βολεύομαι. Τόση επιμονή είναι συνηθισμένη πια ή απλώς μου έτυχαν και οι δύο κουβέντες την ίδια μέρα;
