Ανέβηκα να κάνω ένα ντους και, όταν γύρισα, τον βρήκα ακριβώς εκεί που τον είχα αφήσει: στο υπνοδωμάτιο, με το κινητό στο χέρι, απορροφημένο στις συζητήσεις του με το chatbot. Πάλι. Διάφορες κουβέντες, φανταστικά σενάρια, και περιεχόμενο σεξουαλικού χαρακτήρα. Γεμάτο πρόγραμμα, απ’ ό,τι φαινόταν.
Είχα ακόμα λίγες σταγόνες πάνω μου και φορούσα μόνο μια πετσέτα. Ήλπιζα ότι η επιστροφή μου θα άξιζε έστω μια μικρή διακοπή. Κάθισα δίπλα του στο κρεβάτι, έγειρα προς τα πίσω, τέντωσα το ένα πόδι και λύγισα το άλλο. Αρκετά διακριτικά για να κρατήσω λίγη αξιοπρέπεια, αρκετά φανερά για να μη χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός για να το προσέξει.
Εκείνος συνέχισε να κοιτάζει το κινητό.
Δεν περίμενα κάποια σκηνή από ταινία. Ένα βλέμμα θα ήταν μια καλή αρχή. Μια μικρή ένδειξη ότι αντιλήφθηκε πως κάθισε δίπλα του ένας άνθρωπος που ήθελε την προσοχή του.
Αντί γι’ αυτό, άρχισα να μετράω την αδιαφορία του πάνω στην εμφάνισή μου. Ξέρω ότι δεν είμαι το απόλυτο δεκάρι. Έχω χάσει σχεδόν 45 κιλά από τότε που είμαστε μαζί και, ναι, υπάρχουν ακόμα σημεία που θα ήθελα να σφίξουν. Κάπως βρέθηκα να κάνω μέσα μου απογραφή όλων αυτών, λες και έπρεπε να συγκεντρώσω τα προσόντα για να με προσέξει στο ίδιο μας το υπνοδωμάτιο.
Αυτό με πείραξε. Είχα γυρίσει από το ντους θέλοντας λίγη προσοχή από εκείνον και τώρα αναρωτιόμουν αν κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Ή με εκείνον. Το κινητό, πάντως, φαινόταν να περνάει ένα εξαιρετικό πρωινό.
Δεν μπορούσα να καταλάβω τι σήμαινε η έλλειψη αντίδρασης. Το να χάνεται κάποιος σε μια οθόνη δεν συνοδεύεται από εξήγηση. Επειδή όμως ήξερα τι κοιτούσε, δυσκολευόμουν περισσότερο να το προσπεράσω. Υπήρχε τόση προσοχή για φανταστικές κουβέντες και σενάρια, αλλά δεν έφτανε καθόλου μέχρι τη δική μου μεριά του κρεβατιού.
Πέρασε μία ώρα. Ακόμα τίποτα.
Είπα λοιπόν να ετοιμαστώ κι εγώ για τη μέρα μου. Η πετσέτα είχε βγάλει τη βάρδιά της.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




