Με τον άντρα μου είμαστε μαζί πέντε χρόνια. Εγώ είμαι 25 κι εκείνος 30, και τελευταία αναρωτιέμαι αν ο τρόπος που έχω ανάγκη να νιώθω κοντά του είναι κάτι που θέλει κι εκείνος. Μακάρι να αρκούσε το ότι αγαπιόμαστε για να λυθεί αυτό.
Εκείνος προτιμά έναν πιο συμβατικό τρόπο ερωτικής επαφής. Εγώ νιώθω πιο κοντά σε μια συναινετική δυναμική υποταγής, που περιλαμβάνει και μια πλευρά μου την οποία αποκαλώ «little». Για μένα έχει να κάνει με τη στοργή, την καθησύχαση και τη δυνατότητα να αφήνομαι στη φροντίδα του άλλου. Είναι μια δυναμική ανάμεσα σε ενήλικες και η σημασία της στη ζωή μου δεν περιορίζεται στο σεξ.
Όταν αρχίσαμε να μιλάμε γι’ αυτό, είχε ενδιαφέρον να το εξερευνήσει. Δοκιμάσαμε και στην πορεία κατάλαβε ότι δεν του ταιριάζει. Δεν το βλέπω σαν υπόσχεση που αθέτησε. Έδωσε μια ευκαιρία και διαπίστωσε ότι δεν το απολαμβάνει.
Το δύσκολο είναι να εξηγήσω τι μου λείπει. Είμαι νευροδιαφορετική και αυτού του είδους η σύνδεση με βοηθά να αποφορτίζομαι και να νιώθω ασφάλεια. Μετράει πολύ για μένα να μπορώ να αφήνω για λίγο μέρος από το βάρος που κουβαλάω στο μυαλό μου. Και αυτό στηρίζεται σε μικρές εκδηλώσεις φροντίδας: τρυφερότητα, λόγια που με καθησυχάζουν, το να νιώθω ότι ενδιαφέρεται να δει πώς είμαι.
Για μένα όλα αρχίζουν έξω από την κρεβατοκάμαρα. Όταν νιώθω φροντίδα και συναισθηματική επαφή, μου βγαίνει πιο εύκολα και η επιθυμία για σωματική οικειότητα. Δεν μπορώ να αφήσω στην άκρη το συναισθηματικό κομμάτι τη στιγμή που ερχόμαστε κοντά.
Εκείνος συνήθως ξεκινά με ένα πιο άμεσο σωματικό άγγιγμα, σαν ένα πιάσιμο που έχει σκοπό να με βάλει στο κλίμα. Εγώ όμως χρειάζομαι πρώτα τη σύνδεση, οπότε αυτή η κίνηση δεν μου δημιουργεί απαραίτητα την ίδια διάθεση.
Έχω προσπαθήσει να του το εξηγήσω. Έχω προτείνει να ξαναδούμε αυτή τη δυναμική ή να βρούμε κάτι άλλο που να μας ταιριάζει, αλλά δεν ενδιαφέρεται. Δεν θέλω να συμμετέχει από υποχρέωση. Παράλληλα, δυσκολεύομαι να συνεχίσω να καταπιέζω κάτι που επηρεάζει τόσο την ευτυχία μου.
Τον αγαπάω, κι αυτό κάνει την ερώτηση ακόμα πιο δύσκολη. Νιώθω σαν να βάζω ολόκληρο τον γάμο μας υπό αμφισβήτηση. Δοκιμάσαμε κάτι, εκείνος δεν το ήθελε τελικά, κι εμένα εξακολουθεί να μου είναι σημαντικό.
Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι μαζί, όταν ένα ουσιαστικό κομμάτι της οικειότητας για μένα είναι κάτι στο οποίο εκείνος δεν θέλει να συμμετέχει; Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν υπάρχει χώρος και για τους δυο μας μέσα σε αυτό.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




