Διάβασα ένα σχόλιο που έλεγε ότι ο Τζένσεν Χουάνγκ της Nvidia κρατάει το χαρακτηριστικό δερμάτινο μπουφάν του ακόμα και στο κρεβάτι, και το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στον Φόνζι που πηδούσε πάνω από έναν καρχαρία φορώντας το δικό του. Δεν έχω ιδέα αν ίσχυε το σχόλιο. Προφανώς, πάντως, διαθέτω αρχείο με σκηνές όπου πρωταγωνιστούν δερμάτινα, έτοιμο για ώρα ανάγκης.
Παλιότερα θεωρούσα το δερμάτινο την κορυφή του στιλ. Το φορούσες και είχες τακτοποιήσει ένα σεβαστό μέρος της προσωπικότητάς σου. Τα υπόλοιπα θα τα έβρισκες πάνω στη μηχανή.
Τώρα δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι μπορεί το μπουφάν να κάνει όλη τη δουλειά. Σε μερικούς ταιριάζει τόσο φυσικά, που σχεδόν δεν το προσέχω. Σε άλλους βλέπω πρώτα το μπουφάν και περιμένω να εμφανιστεί και ο άνθρωπος που το φοράει. Παίζει ρόλο το υπόλοιπο ντύσιμο, βέβαια, αλλά και το αν μπορεί να κουνήσει άνετα τα χέρια του.
Το ίδιο ισχύει και για την έλξη. Καταλαβαίνω τη γοητεία του, αλλά το δέρμα από μόνο του δεν κερδίζει πια αυτόματα την ψήφο μου. Εξακολουθεί, δυστυχώς για την ευκολία της υπόθεσης, να μετράει κι αυτός που βρίσκεται μέσα.
Υπάρχει και το πρακτικό ζήτημα του τόπου όπου ζω. Σπάνια κάνει αρκετό κρύο για μακριά μανίκια, οπότε δεν έχω πολλές ευκαιρίες να χτίσω μια μυστηριώδη παρουσία γύρω από ένα μπουφάν. Τις περισσότερες μέρες, η ατμόσφαιρα με κρατάει ήδη πιο ζεστά απ’ όσο θα ήθελα.
Έχω πάντως ένα λεπτό μπουφάν από δερματίνη, σε στιλ μηχανής. Το φοράω τον χειμώνα για τη βροχή. Κάποτε θα περίμενα ένα τέτοιο μπουφάν να υπονοεί κίνδυνο, μυστήριο, ίσως κι ένα ταραγμένο παρελθόν. Το δικό μου υπονοεί κυρίως ότι κοίταξα την πρόγνωση του καιρού.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




