Υπάρχει μια κοπέλα στο πανεπιστήμιό μου που μπορεί κάποτε να γίνει γυναίκα μου. Αρκετά προχωρημένο συμπέρασμα, αν σκεφτείς ότι δεν έχουμε ανταλλάξει ούτε γεια.
Δεν το λέω εύκολα αυτό για κάποια. Έχω κριτήρια. Απ’ ό,τι φαίνεται, ένα από αυτά είναι να μπορώ να εντοπίσω πιθανή σύζυγο από την άλλη άκρη της σχολής, χωρίς να έχω ιδέα πώς να τη γνωρίσω.
Δεν σπουδάζουμε το ίδιο αντικείμενο και δεν έχουμε κοινούς φίλους. Όποτε τη βλέπω, συνήθως κάθεται στα σκαλιά με την παρέα της. Περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που έχουν ήδη κατακτήσει τη δεξιότητα να της μιλάνε. Τους ζηλεύω λίγο.
Συνήθως περιμένω να μου δείξει πρώτα κάποια ότι ενδιαφέρεται. Μόλις γίνει αυτό, μπορώ να πάρω πρωτοβουλία. Χωρίς ένα τέτοιο σημάδι, όμως, μπλοκάρω. Κάπως άβολο, όταν όλη σου η ερωτική στρατηγική στηρίζεται στο να σου ανοίξει ο άλλος την πόρτα.
Εκείνη δεν μου έχει δώσει κάποια ξεκάθαρη αφορμή. Την έχω πετύχει, πάντως, να με δείχνει στις φίλες της από μακριά, κι έχω πειστεί ότι με θέλει κι αυτή. Βέβαια, το να δείχνεις κάποιον δεν είναι ολοκληρωμένη πρόταση. Ίσως μου λείπει το υπόλοιπο της συζήτησης.
Πέρα από τα πρόωρα σχέδια γάμου, αυτό που θέλω είναι να τη γνωρίσω. Να μιλήσουμε λίγο, με την άνεση που θα είχαμε αν μας σύστηνε κάποιος. Μόνο που αυτός ο κάποιος δεν υπάρχει.
Οπότε πώς πιάνω κουβέντα στην κοπέλα στα σκαλιά, αποφεύγοντας αυτό που μάλλον χρειάζεται να κάνω: να πάω μέχρι εκεί και να της πιάσω κουβέντα;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




