Απόψε έμαθα ότι η σχέση που θεωρούσα ό,τι πιο αληθινό είχα ζήσει μετά το διαζύγιό μου δεν ήταν αυτό που πίστευα. Όσο εκείνος υποτίθεται πως προσπαθούσε να ξεκαθαρίσει τι γινόταν μεταξύ μας, έβλεπε μια άλλη γυναίκα. Τώρα είναι μαζί της και είναι ερωτευμένος. Εγώ μόλις τώρα μαθαίνω ότι εκείνη υπήρχε ήδη.
Πίστευα πως χρειαζόταν να δουλέψει με τον εαυτό του. Και δεν ήταν μια δικαιολογία που έβγαλα από το μυαλό μου για να πονάει λιγότερο. Μου είχε πει: «Δεν θέλω ούτε εσένα ούτε κανέναν αυτή τη στιγμή». Κι εγώ πήρα στα σοβαρά αυτό το «κανέναν».
Με πόνεσε, αλλά νόμιζα ότι τουλάχιστον καταλάβαινα τι μου έλεγε. Με βάση όσα είχαμε μοιραστεί, πίστευα ότι υπήρχε αγάπη ανάμεσά μας, απλώς εκείνος δεν ήταν σε φάση να προχωρήσει σε σχέση. Προσπαθούσα να καταλάβω τι μας συνέβαινε χωρίς να ξέρω ότι μου έλειπε ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της ιστορίας.
Τώρα η ίδια φράση ακούγεται τελείως διαφορετική. Έβλεπε κάποια ενώ μου έλεγε ότι δεν ήθελε κανέναν. Κι εγώ γυρίζω πίσω σε λόγια που είχα θεωρήσει ειλικρινή και αναρωτιέμαι τι είχα καταλάβει τελικά. Αυτό που τότε έμοιαζε με μια επώδυνη εξήγηση τώρα με κάνει να αμφισβητώ όσα πίστευα για εμάς.
Πονάει που είναι μαζί της. Πονάει όμως και το ότι εγώ πίστεψα την εξήγησή του. Έπαιρνα στα σοβαρά την ανάγκη του να ασχοληθεί με τον εαυτό του, ενώ παράλληλα συνέβαινε κάτι άλλο που δεν γνώριζα. Δεν ήξερα καν ότι υπήρχε κάτι ακόμα που θα έπρεπε να προσπαθήσω να καταλάβω.
Και όλα αυτά έρχονται μετά από δύο περιπτώσεις που άνθρωποι εξαφανίστηκαν χωρίς εξήγηση. Έχω ήδη κουραστεί από το να κόβεται έτσι η επαφή και απόψε προστέθηκε κι αυτή η ανακάλυψη. Δεν έχω βρει ακόμα έναν τακτοποιημένο τρόπο να μιλήσω γι’ αυτό. Πονάω, θυμώνω και έχω απογοητευτεί βαθιά.
Μετά το διαζύγιό μου, νόμιζα πως αυτή η σχέση ήταν αληθινή. Κι απόψε, με όλα αυτά που έμαθα, το μόνο που μου βγαίνει είναι: τι στο καλό συμβαίνει με τους ανθρώπους;
