Έχω βγει δύο ραντεβού με έναν τύπο που μου αρέσει στ’ αλήθεια. Ευχάριστη εξέλιξη, αν εξαιρέσεις ότι κάπως έχω αναλάβει το γραφείο επικοινωνίας μεταξύ μας. Είμαστε και οι δύο 28, περάσαμε ωραία, υπήρχε χημεία και έδειχνε να ενδιαφέρεται. Όταν του στέλνω, πιάνουμε κανονικά κουβέντα. Μάλιστα, συχνά προτείνει να βρεθούμε. Δηλαδή τα μηνύματά μου βρίσκουν παραλήπτη, και ο παραλήπτης θέλει να με δει.
Απλώς δεν φαίνεται να του έρχεται να ξεκινήσει εκείνος τη συζήτηση. Αν δεν στείλω εγώ, επικρατεί ησυχία. Και κάπου εκεί αρχίζω να αναρωτιέμαι τι ακριβώς συμβαίνει.
Κανονικά, θα κανονίζαμε άλλο ένα ραντεβού και θα έβλεπα πώς πάει. Μόνο που αυτή την περίοδο μετακομίζω και προσπαθώ να στρώσω τον ύπνο μου. Ο συνδυασμός δεν βοηθά ιδιαίτερα ούτε το πρόγραμμά μου ούτε τη γοητεία μου. Μερικές φορές που πρότεινε να βρεθούμε, απλώς δεν μπορούσα.
Την τελευταία φορά που του έστειλα, ήθελε αμέσως να με δει. Του εξήγησα τι γίνεται με τον ύπνο μου, μου ευχήθηκε καληνύχτα και μου είπε να τον ενημερώσω. Μια χαρά συζήτηση. Μόνο που έμεινε και η τελευταία μας.
Από τότε, τίποτα. Ούτε ένα «πώς πάει η μετακόμιση;», ούτε ένα χαλαρό μήνυμα. Δεν περιμένω να κρατάει παρουσιολόγιο για τις δραστηριότητές μου ή να ελέγχει αν κοιμήθηκα στην ώρα μου. Μετά από δύο ραντεβού, όμως, θα μου άρεσε μια μικρή ένδειξη ότι αναρωτιέται πώς είμαι.
Το εκνευριστικό είναι ότι καταλαβαίνω και τη δική του πλευρά. Εγώ είπα ότι τρέχω. Εγώ δεν μπορούσα να βρεθούμε. Εκείνος είπε να τον ενημερώσω. Μπορεί λοιπόν να μου αφήνει χώρο κι εγώ να θυμώνω επειδή ακολουθεί κατά γράμμα τις οδηγίες που του έδωσα χωρίς να το καταλάβω.
Παρ’ όλα αυτά, με κουράζει να ξεκινάω πάντα εγώ. Το ότι ανταποκρίνεται τόσο πρόθυμα κάνει τη σιωπή του πιο δύσκολη να την ερμηνεύσω. Θέλω να νιώθω ότι έχει περιέργεια να με γνωρίσει και ανάμεσα στα ραντεβού μας.
Τώρα σκέφτομαι αν πρέπει να ξαναστείλω. Θα λύσω μια απλή παρεξήγηση ή θα ανανεώσω άλλη μία φορά τη σύμβασή μου στο γραφείο επικοινωνίας;
