Δεν έχουμε σχέση. Το ξεκαθαρίζω από την αρχή, γιατί η πιστωτική του κάρτα μάλλον έχει καταλάβει κάτι άλλο.
Βρισκόμαστε λόγω δουλειάς. Μια φορά πρότεινε να πάμε να φάμε αφού τελειώσουμε. Πήγαμε, φάγαμε και, πριν προλάβω να καταλάβω ότι είχε έρθει η ώρα να συζητήσουμε τον λογαριασμό, τον είχε ήδη πληρώσει ολόκληρο.
Ωραία κίνηση, σκέφτηκα. Ο κόσμος κερνάει τον κόσμο. Δεν χρειαζόταν να ανοίξω έρευνα για ένα γεύμα.
Μετά ήρθαν τα ποτά. Ήμασταν πάλι έξω για δουλειά, τα είχε φέρει εκείνος και με ρώτησε αν ήθελα. Κι αυτό ευχάριστο ήταν. Απλώς άρχισα να παρατηρώ ότι όποτε υπήρχε κάτι να πληρωθεί, το αναλάμβανε εκείνος.
Κάποια στιγμή βρεθήκαμε σε ένα μαγαζί για να αγοράσουμε αναψυκτικά. Δύο κουτάκια Coca-Cola. Να η ευκαιρία μου να ανταποδώσω, είπα. Μικρό το ποσό, απλή η κίνηση. Δεν πήγαινα και να του εξασφαλίσω σύνταξη.
Πρότεινα να πληρώσω και για τους δυο μας. Αρνήθηκε. Μου εξήγησε ότι, αν πληρώναμε μαζί, θα τα έβαζε εκείνος. Αν πλήρωνα εγώ και το δικό του, θα μου επέστρεφε τα χρήματα.
Μου φάνηκε κάπως περίπλοκο σύστημα μόνο και μόνο για να μην τον κεράσω ένα αναψυκτικό. Οπότε περιόρισα τις φιλοδοξίες μου και είπα ότι ήθελα να πληρώσω τουλάχιστον το δικό μου.
Ούτε αυτό πέρασε. Ακολούθησε μάχη με τις κάρτες στο ταμείο, την οποία κέρδισε εκείνος. Πλήρωσε πάλι.
Και τώρα προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά. Έτσι φέρεται γενικά όταν βγαίνει με κάποιον για φαγητό ή ποτό; Υπάρχει κάτι άλλο από πίσω; Η δουλειά εξηγεί γιατί περνάμε χρόνο μαζί, αλλά δεν εξηγεί γιατί τα χρήματά μου απορρίπτονται συστηματικά.
Πάντως, ακόμα δεν βγαίνουμε ως ζευγάρι. Εκείνος έχει πληρώσει το φαγητό, έχει προσφέρει ποτά και έχει υπερασπιστεί επιτυχώς δύο κουτάκια Coca-Cola από τη δική μου συμμετοχή. Εγώ δεν έχω καταλάβει τι έχουμε. Εκείνος, πάντως, έχει αναλάβει τη χρηματοδότηση.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




