Με αγκάλιασε στα γρήγορα, χαμογέλασε με σιγουριά και είπε λάθος το όνομά μου. Όχι το όνομα κάποιας άλλης — αυτό τουλάχιστον θα μας γλίτωνε χρόνο. Το δικό μου, απλώς με λάθος προφορά. Είχαμε κάνει δέκα λεπτά πρόβα στο τηλέφωνο.
Χαμογέλασα κι εγώ και το ξαναείπα σωστά, σηκώνοντας λίγο το φρύδι. Μόλις είχαμε γνωριστεί από κοντά κι εγώ ήδη σκεφτόμουν να φύγω.
Στα 51 μου, είχα γίνει πολύ γρήγορη στο να απορρίπτω άντρες που γνώριζα. Τους τελευταίους δύο μήνες αρκούσε το παραμικρό: κάτι που δεν ταίριαζε, κάτι που με δυσκόλευε, μια ανοησία. Κάποτε ήμουν μάλλον υπερβολικά επιεικής. Τώρα είχα πάει στο άλλο άκρο.
Δεν είχα γίνει επιλεκτική χωρίς λόγο. Ένας ήθελε να πάρω άδεια από τη δουλειά για να μου κάνει πιπιλιά. Άλλος κακολογούσε την πρώην γυναίκα του. Δύο ακόμα μέθυσαν στο πρώτο μας ραντεβού, αφού προηγουμένως μου είχαν πει ότι σπάνια πίνουν. Εγώ ήμουν μια ντροπαλή γυναίκα που ήθελε να γνωρίσει έναν άνθρωπο. Είχα καταλήξει να ειδικεύομαι στο ποιον δεν θα ξαναδώ.
Το αστείο είναι ότι με το όνομά μου συνήθως δεν ασχολούμαι. Το λένε λάθος όταν παραγγέλνω καφέ, το λένε λάθος στα ιατρεία, το λένε λάθος ακόμα και συνάδελφοι που με ξέρουν χρόνια. Αν τους διορθώσω τώρα, θα πρέπει να εξηγήσω και γιατί δεν μίλησα τόσο καιρό. Οπότε απαντάω και συνεχίζω.
Με αυτόν, όμως, αποφάσισα ότι θα ήταν τεστ.
Μιλούσαμε με μηνύματα για λίγες μέρες και μετά τα είπαμε στο τηλέφωνο. Η κουβέντα πήγαινε αβίαστα. Είχε περάσει όλα τα άλλα τεστ που του είχα βάλει χωρίς να το ξέρει. Την επόμενη μέρα ξαναμιλήσαμε και πρότεινε να βγούμε. Πριν συναντηθούμε, του εξήγησα πώς προφέρεται το όνομά μου.
Δεν είχα αφιερώσει ποτέ τόση ώρα σε κανέναν γι’ αυτό το θέμα. Του είπα από πού βγαίνει και γιατί με λένε έτσι. Γελάσαμε, τον διόρθωσα ήρεμα μερικές φορές, του πρότεινα μέχρι και μια λέξη με παρόμοιο ήχο για να το θυμάται. Ωραία κουβέντα είχαμε κάνει. Και αρκετή εξάσκηση.
Όταν λοιπόν το είπε λάθος μόλις με είδε, προσπάθησα να σκεφτώ ότι μπορεί να είχε άγχος. Από την άλλη, αυτό ακριβώς είχαμε κάνει πρόβα. Μια φίλη μου ήδη μου είχε πει ότι ίσως το παρακάνω με τις βιαστικές απορρίψεις. Σκέφτηκα ότι θα μου έλεγε να του δώσω μια ευκαιρία. Έμεινα. Καθίσαμε και μιλήσαμε.
Και το ξαναείπε λάθος.
Αυτή τη φορά το έβαλε σε ένα αστειάκι, σχετικό με κάτι που είχαμε συζητήσει. Μπορεί να ήταν και πετυχημένο. Δεν ξέρω. Εγώ είχα κολλήσει στο φωνήεν.
Το πιο αμήχανο είναι ότι μέσα μου χάρηκα κιόλας. Να λοιπόν που είχα δίκιο: του είχα βάλει τεστ και είχε αποτύχει. Πριν λίγο μου φαινόταν ενδιαφέρων· τώρα σκεφτόμουν μόνο τα δέκα λεπτά που είχα χάσει μαθαίνοντάς του το όνομά μου.
Μου πέρασε μέχρι κι η ιδέα να σηκωθώ να φύγω και να του στείλω λογαριασμό για τον χρόνο μου. Δεν είχα σκοπό να το κάνω. Απλώς είχα φτάσει να σκέφτομαι δύο λάθος φωνήεντα όλο το βράδυ.
Προς το παρόν, κάνω ένα διάλειμμα από τα ραντεβού. Να ξαναβρώ λίγο τον εαυτό μου.
