Προς το τέλος του ραντεβού, το άλλο άτομο πρότεινε να ξαναβρεθούμε. Δεν το είχα ανοίξει εγώ το θέμα, οπότε μου φάνηκε αρκετά ξεκάθαρο: είχαμε περάσει αρκετά καλά ώστε να θέλουμε και δεύτερη συνάντηση.
Αργότερα έστειλα μήνυμα, για να δω αν ίσχυε ακόμη το ενδιαφέρον και να κανονίσουμε. Πέρασαν τρεις μέρες χωρίς απάντηση.
Δεν ήταν ότι θα προσπαθούσα να πείσω κάποιον να βγει δεύτερο ραντεβού μαζί μου. Αλλά αφού η πρόταση είχε έρθει από την άλλη πλευρά, δεν μου φαινόταν και υπερβολικό που έστειλα για να το οργανώσουμε. Έμενε μια μικρή εκκρεμότητα που με ενοχλούσε.
Θα μπορούσα φυσικά να πάρω τη σιωπή ως απάντηση. Κάτι έλεγε κι αυτή. Άλλο όμως να υποθέτεις ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον κι άλλο να σου το λένε καθαρά. Ήθελα να ξέρω πού βρισκόμαστε, ειδικά αφού σκεφτόμουν και άλλες πιθανές γνωριμίες.
Έστειλα λοιπόν ξανά. Ρώτησα αν έπρεπε να καταλάβω από τις μέρες χωρίς απάντηση ότι δεν υπήρχε διάθεση να ξαναβρεθούμε. Είπα ότι δεν υπήρχε πρόβλημα, απλώς θα εκτιμούσα να το ξέρω για να κανονίσω κι εγώ ανάλογα.
Το έκανα όσο πιο εύκολο μπορούσα: αρκούσε ακόμη και μια αντίδραση στο μήνυμα για να μου δείξει ότι δεν ενδιαφερόταν. Δεν χρειαζόταν εξήγηση ούτε κάποιο προσεκτικά γραμμένο αποχαιρετιστήριο.
Τελικά ήρθε κανονική απάντηση. Ζήτησε συγγνώμη για την καθυστέρηση, είπε ότι δεν είχε νιώσει κάποια σύνδεση και μου ευχήθηκε να βρω τον άνθρωπό μου.
Με απογοήτευσε, αλλά τουλάχιστον ήταν ξεκάθαρο. Δεν υπήρχε πια ένα μισοκανονισμένο ραντεβού να αναρωτιέμαι πόσο σοβαρά έπρεπε να το πάρω. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος για την πρόταση εκείνο το βράδυ, δεν υπήρχε τελικά διάθεση να προχωρήσει.
Ευχαρίστησα για την απάντηση, ανταπέδωσα την ευχή και έκλεισα με ένα «Να προσέχεις».
Όταν έγινε επιτέλους η κουβέντα, κράτησε ελάχιστα. Δεύτερο ραντεβού δεν θα υπήρχε. Και τώρα το ήξερα.
