Πριν της ζητήσω να βγούμε, τα πράγματα φαίνονταν ενθαρρυντικά. Είμαστε και οι δύο δεκαεννιά και κάνουμε συχνά προπόνηση και σπάρινγκ μαζί. Στο γυμναστήριο ήταν ομιλητική, άνετη με τη σωματική επαφή όταν δουλεύαμε σε ζευγάρι και πάντα πρόθυμη να παίξουμε μαζί. Οπότε έκανα το μάλλον αναμενόμενο επόμενο βήμα και της πρότεινα ραντεβού.
Βγήκαμε. Μετά της είπα ότι πέρασα ωραία και θα ήθελα να το ξανακάνουμε. Συμφώνησε. Τη ρώτησα ποια μέρα τη βολεύει και κάπου εκεί φαίνεται πως το παρακάναμε με τις οργανωτικές λεπτομέρειες.
Καμία απάντηση.
Δεν ξαναέστειλα. Όταν συναντιόμασταν στο γυμναστήριο, ήμουν ευγενικός και φερόμουν κανονικά. Εξακολουθούσαμε να προπονούμαστε μαζί και δεν ήθελα να κουβαλάμε σε κάθε γύρο και το εκκρεμές θέμα του ημερολογίου μας.
Τρεις εβδομάδες αργότερα κάναμε πάλι σπάρινγκ. Είχε πολλή όρεξη και έμπαινε δυνατά στον γύρο. Της έκανα ένα σάρωμα που την έριξε κάτω και την τάραξε περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Παραλίγο να κλάψει. Εκεί ανησύχησα μήπως την είχα χτυπήσει.
Το επόμενο πρωί μου έστειλε ξαφνικά μήνυμα για να μου πει πόσο καλός ήμουν στην προπόνηση. Μετά από τρεις εβδομάδες σιωπής, δεν περίμενα να ξαναπιάσουμε κουβέντα με αυτό το θέμα, αλλά τουλάχιστον ήξερα σε τι αναφερόταν.
Της απάντησα και ζήτησα συγγνώμη σε περίπτωση που την είχε πονέσει το σάρωμα. Μου απάντησε αμέσως ότι ήταν εντάξει. Μάλιστα, είπε πως ήταν καλό που έγινε.
«Πώς δηλαδή;» τη ρώτησα.
Και με άφησε πάλι στο διαβάστηκε. Προφανώς η συζήτηση είχε φτάσει μέχρι εκεί που δικαιούμουν να ξέρω.
Δεν έχω καταρρεύσει κιόλας. Ένα ραντεβού και λίγα μηνύματα δεν μου άλλαξαν τη ζωή. Απλώς δεν καταλαβαίνω τι θέλει όταν εμφανίζεται ξανά. Συμφώνησε να ξαναβγούμε, αλλά δεν διάλεξε μέρα. Άνοιξε κουβέντα για το σπάρινγκ, αλλά χάθηκε μόλις τη ρώτησα τι εννοούσε.
Στο γυμναστήριο ανταλλάσσουμε επιθέσεις και αντιδράσεις χωρίς ιδιαίτερες παρεξηγήσεις. Στα μηνύματα, ακόμη περιμένω να μάθω τι ακριβώς ήταν το «καλό».
