Έφυγα από το πρώτο μας ραντεβού με την εντύπωση ότι είχε πάει καλά. Τα βρήκαμε, γελάσαμε, η κουβέντα κυλούσε άνετα. Δεν είχα δει κάτι που να με κάνει να γυρίσω σπίτι και να αρχίσω να εξετάζω κάθε ατάκα. Όταν πρότεινα να ξαναβρεθούμε, φάνηκε θετική. Μάλιστα, εκείνη πρότεινε να βγούμε ξανά σε δύο μέρες. Ε, το πήρα ως καλό σημάδι.
Δεν είχα αρχίσει να φαντάζομαι την κοινή μας ζωή. Ένα δεύτερο βράδυ μαζί φανταζόμουν, πράγμα που μου φάνηκε αρκετά λογικό, αφού μόλις μου είχε προτείνει συγκεκριμένη μέρα.
Την επομένη, όμως, μου έστειλε μήνυμα. Είχε περάσει ωραία, αλλά δεν πίστευε ότι ταιριάζαμε. Δεν ένιωθε ότι ήθελε να συνεχίσουμε να βγαίνουμε ή να με γνωρίσει περισσότερο.
Ήταν ευγενική και ξεκάθαρη. Απλώς η περιγραφή της δεν ταίριαζε πολύ με το ραντεβού στο οποίο νόμιζα ότι είχα πάει. Της απάντησα: «Εντάξει, ευχαριστώ που μου το είπες». Μια απολύτως αξιοπρεπής απάντηση από έναν άνθρωπο που μέσα του είχε ήδη ανοίξει ολόκληρο κατάλογο αποριών.
Αυτό που με μπερδεύει είναι ότι πρότεινε η ίδια να ξαναβρεθούμε. Αν επέμενα μόνο εγώ, θα καταλάβαινα ότι ίσως είχα παρερμηνεύσει την αντίδρασή της. Αλλά εδώ έβαλε και μέρα. Κάπου ανάμεσα στην κουβέντα μας και στο μήνυμα άλλαξε κάτι. Ή μπορεί εξαρχής να κατάλαβα περισσότερο ενδιαφέρον απ’ όσο υπήρχε.
Δεν ξέρω τι από τα δύο ισχύει. Έχω ένα ραντεβού που μου άρεσε και ένα μήνυμα που λέει ότι δεν θα υπάρξει επόμενο. Το τι γίνεται από εδώ και πέρα είναι σαφές. Στο γιατί κολλάω.
Ένα κομμάτι μου θέλει να τη ρωτήσει τι την έκανε να νιώσει ότι δεν ταιριάζουμε. Μήπως μου ξέφυγε κάτι συγκεκριμένο; Ένα άλλο αναρωτιέται τι θα κάνω την απάντηση, πέρα από το να αποκτήσω άλλη μία φράση για ατελείωτη επανάληψη στο κεφάλι μου.
Δεν θέλω να την πείσω να βγούμε ούτε να της ζητήσω να δικαιολογηθεί. Επίσης, δεν θα ήθελα το ευγενικό μου μήνυμα να ακολουθηθεί ξαφνικά από έρευνα ικανοποίησης πελατών.
Μέχρι τώρα το έχω αφήσει εκεί. Υπάρχει ένας λογικός τρόπος να ρωτήσω τι άλλαξε ή το «ευχαριστώ που μου το είπες» ήταν ήδη το σωστό σημείο για να σταματήσω;
