Χθες έπιασα το αγόρι μου να με απατάει ξανά. Είμαστε μαζί δύο χρόνια και του είχα ήδη δώσει άλλη μία ευκαιρία. Αυτή τη φορά τον μπλόκαρα παντού. Τώρα μου στέλνει μέιλ, ζητάει συγγνώμη και με παρακαλάει να τον αφήσω να προσπαθήσει πάλι.
Τους τελευταίους τρεις μήνες χρησιμοποιούσε έναν άλλο λογαριασμό για να μιλάει με γυναίκες που του έδειχναν ενδιαφέρον. Η μία ήταν κάποια που μου παρουσίαζε σχεδόν σαν αδερφή του. Αυτό μου γυρίζει συνέχεια στο μυαλό. Πόσο καθησυχαστικό μου φαινόταν τότε, πόσο εύκολα δεχόμουν ότι δεν υπήρχε λόγος να ανησυχώ.
Εγώ νόμιζα ότι πηγαίναμε καλά. Είχαμε τα προβλήματά μας, αλλά πίστευα πως θέλαμε και οι δύο να είμαστε μαζί και προσπαθούσαμε. Την ίδια ώρα εκείνος κρατούσε κρυφό ολόκληρο κομμάτι της ζωής του, κι εγώ τον στήριζα χωρίς να ξέρω τι συνέβαινε.
Και κάπως, πολλές φορές, έμενα με την αίσθηση ότι η στήριξή μου δεν ήταν αρκετή. Ήμουν δίπλα του και πάλι κατέληγα να σκέφτομαι τι άλλο έπρεπε να είχα κάνει. Τώρα που έμαθα για τον λογαριασμό, θυμάμαι αλλιώς κι εκείνες τις συζητήσεις.
Τον Μάιο έκανα κι εγώ ένα λάθος. Δεν το αρνούμαι ούτε προσπαθώ να βγάλω τον εαυτό μου απ’ έξω. Εκείνος όμως το φέρνει συνέχεια ως εξήγηση για το γιατί άλλαξε. Εγώ πίστευα ότι δουλεύαμε όσα είχαν συμβεί μεταξύ μας. Δεν ήξερα ότι παράλληλα έκρυβε τρεις μήνες συνομιλιών.
Μπορούσε να φύγει. Θα πονούσα, αλλά ποτέ δεν τον ανάγκασα να μείνει. Αντί γι’ αυτό, συνέχισα να εμπιστεύομαι έναν άνθρωπο που με κοιτούσε στα μάτια και φερόταν σαν να μην έτρεχε τίποτα. Αναρωτιέμαι πόσα απ’ όσα ένιωθα τα ένιωθε κι εκείνος.
Τον αγάπησα, κι αυτό δεν σβήνει επειδή πάτησα αποκλεισμό. Θέλω έναν άνθρωπο που να με στηρίζει, που να μη χρειάζεται να αμφιβάλλω διαρκώς για τα αισθήματά του. Αυτή τη στιγμή δυσκολεύομαι ακόμη και να φανταστώ ότι θα ξαναχτίσω τέτοια εμπιστοσύνη.
Δεν θέλω να βγω με κανέναν και δεν θέλω να του δώσω άλλη ευκαιρία. Ξέρω ήδη πόσο μου κόστισε η προηγούμενη. Κι εκείνος συνεχίζει να στέλνει συγγνώμες στο μέιλ, ζητώντας κάτι που δεν θέλω πια να δώσω.
