Όταν σκέφτομαι αν θα ήθελα ποτέ μια σχέση BDSM που να ισχύει όλο το εικοσιτετράωρο, κολλάω σε κάτι μάλλον καθημερινό: οι κανόνες της καθημερινότητας θα είχαν όντως σημασία για το άτομο που θα είχε τον κυρίαρχο ρόλο;
Δεν βρίσκομαι τώρα σε μια τέτοια σχέση. Από περιέργεια το σκέφτομαι, αλλά έχω κι έναν συγκεκριμένο προβληματισμό. Μπορώ να φανταστώ να συμφωνούμε σε μια τέτοια δυναμική και στην πορεία να ανακαλύπτω ότι όσα αφορούν το σεξ παίρνουν όλη την προσοχή, ενώ τα υπόλοιπα μένουν λίγο στην τύχη τους.
Για μένα, όμως, αυτοί οι καθημερινοί κανόνες θα μετρούσαν πολύ. Αν τους είχαμε επιλέξει μαζί, θα ήθελα να νιώθω ότι τους παίρνουμε και οι δύο στα σοβαρά. Να μη γίνουν σιγά σιγά το προαιρετικό κομμάτι μιας συμφωνίας στην οποία υποτίθεται ότι δίνουμε σημασία.
Αυτό που δεν ξέρω είναι πώς ανοίγεις μια τέτοια συζήτηση από την αρχή. Πώς εξηγείς ότι μεγάλο μέρος αυτού που σε ελκύει βρίσκεται ακριβώς στα απλά, καθημερινά πράγματα; Θα ήθελα να το έχει καταλάβει ο άλλος άνθρωπος πριν θεωρήσουμε ότι θέλουμε το ίδιο.
Και υπάρχει και η επόμενη εκδοχή. Ας πούμε ότι έχουμε ήδη ξεκινήσει και το άλλο άτομο έχει αναλάβει κάποια ευθύνη για αυτούς τους κανόνες, αλλά στην πράξη τους αντιμετωπίζει πιο χαλαρά απ’ όσο θα ήθελα. Πώς ζητάω περισσότερη συνέπεια; Πώς λέω ότι θέλω περισσότερη αυστηρότητα, πάντα μέσα σε όσα έχουμε συμφωνήσει, εξηγώντας καθαρά τι εννοώ;
Ακόμη και σαν υποθετική κουβέντα μου φαίνεται αμήχανη. Θα ζητούσα από κάποιον να αναλάβει περισσότερο τον έλεγχο, ενώ ταυτόχρονα θα χρειαζόταν να του περιγράψω ακριβώς τι περιμένω από αυτό.
Αναρωτιέμαι πώς το συζητούν όσοι ζουν πράγματι έτσι. Όταν λες ότι οι κανόνες έξω από το σεξ έχουν εξίσου μεγάλη σημασία για σένα, πώς καταλαβαίνεις αν ο άλλος εννοεί το ίδιο;
