Το «ας δούμε πώς θα πάει» μου ακούγεται λογικό κάθε φορά που το ακούω. Για λίγο, τουλάχιστον. Μετά αρχίζω να αναρωτιέμαι πόσα διαφορετικά πράγματα μπορεί να χωράνε σε αυτή τη φράση.
Το ακούω συχνά τελευταία, και από τη μία εκτιμώ την ειλικρίνεια. Έπειτα από δύο ραντεβού, τι μπορεί στ’ αλήθεια να ξέρει κάποιος; Ακόμα μαθαίνουμε τα βασικά ο ένας για τον άλλον. Για να προβλέψουμε με σιγουριά τι θα γίνει, θα έπρεπε να συμπληρώσουμε πολλά κενά με τη φαντασία μας.
Δεν ζητάω υποσχέσεις για ένα μέλλον που κανείς μας δεν έχει ζήσει. Μου αρέσει η ιδέα να μπορείς να χαρείς μια γνωριμία χωρίς να πρέπει από την αρχή να ανακοινώσεις πού θα καταλήξει.
Από την άλλη, όμως, ακούω και μια δεύτερη πιθανή σημασία: «κρατάω ανοιχτές τις επιλογές μου». Είναι αρκετά ήπια η διατύπωση ώστε να μην καταλαβαίνω αν ο άλλος θέλει πραγματικά να συνεχίσει να με γνωρίζει ή απλώς δεν θέλει να κλείσει μια πόρτα.
Κι αυτή η διαφορά με νοιάζει. Μπορεί να μην ξέρω πού θα οδηγήσει μια γνωριμία και παρ’ όλα αυτά να θέλω να της δώσω μια ουσιαστική ευκαιρία. Θα ήθελα να εννοεί κάτι παρόμοιο κι ο άνθρωπος απέναντί μου. Μόνο από τη φράση, όμως, δεν βγαίνει άκρη.
Γι’ αυτό μάλλον δεν έχω αποφασίσει πώς νιώθω όταν την ακούω. Μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να τη λέει και να την εννοεί ειλικρινά. Μπορώ επίσης να φανταστώ να την ακούω, να καθησυχάζομαι και αργότερα να καταλαβαίνω ότι ο καθένας μας είχε κάτι διαφορετικό στο μυαλό του.
Όσοι το έχετε πει ή το έχετε ακούσει από κάποιον που σας άρεσε, τι έγινε τελικά; Η αβεβαιότητα έδωσε σιγά σιγά τη θέση της σε κάτι σοβαρό ή η γνωριμία έσβησε; Όταν λέγατε «ας δούμε πώς θα πάει», ελπίζατε να πάει κάπου;
