Τον περισσότερο χρόνο μας τον περνάμε στο σπίτι του αγοριού μου. Πηγαίνω, αράζουμε κι αυτό είναι όλο το πρόγραμμα. Μια ήσυχη βραδιά μέσα μια χαρά είναι. Αλλά ύστερα από τέσσερα χρόνια μαζί, θα ήθελα πού και πού ένα ραντεβού που να μη χρειάζεται να το ζητήσω πρώτα εγώ.
Είμαι 26 κι εκείνος 29, και το έχουμε συζητήσει αρκετές φορές. Του έχω πει ότι θα χαιρόμουν να κανονίζει κάτι τουλάχιστον μία φορά τον μήνα. Οτιδήποτε, πραγματικά. Δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακό ή ακριβό. Θέλω να διαλέξει κάτι και να το οργανώσει.
Εγώ κανονίζω ήδη τα ταξίδια μας. Εγώ προτείνω πράγματα που μπορούμε να κάνουμε μαζί. Όταν φτάνουμε και στα ραντεβού, έχω κουραστεί να πρέπει πάλι να βάλω εγώ τα πράγματα σε κίνηση. Και ναι, θέλω μέσα στη σχέση μου να παίρνει κι εκείνος τέτοιες πρωτοβουλίες. Να μη χρειάζεται κάθε έξοδος να ξεκινάει από μια δική μου πρόταση.
Μου λέει ότι είμαι καλύτερη στην οργάνωση. Ότι ούτε με τις προηγούμενες κοπέλες του συνήθιζε να κανονίζει τέτοια πράγματα. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να μην του βγαίνει εύκολα. Το ότι όμως οργανώνω καλά κάτι δεν σημαίνει πως θέλω να το αναλαμβάνω μόνιμα.
Κάθε φορά λέει ότι θα προσπαθήσει. Για ένα διάστημα όντως έκανε περισσότερα, κι αυτό με έκανε να νιώσω ότι με άκουσε. Μετά η προσπάθεια σταμάτησε και βρεθήκαμε ξανά στο σπίτι του, με την ίδια κουβέντα να μας περιμένει.
Έχει πολύ δύσκολα ωράρια. Μου λέει ότι η λίστα του έχει ένα σωρό εκκρεμότητες και ότι μετά τη δουλειά τού μένει ελάχιστος χρόνος. Τον πιστεύω. Εκεί είναι και το δύσκολο: βλέπω πόσο πιέζεται, αλλά εξακολουθώ να νιώθω ότι για μένα μένει ό,τι περισσέψει.
Τελευταία σκέφτομαι μήπως πρέπει να του ζητήσω να με βάλει κι εμένα στη λίστα. Τα υπόλοιπα βρίσκουν κάπως μια θέση εκεί. Ίσως ένα ραντεβού μαζί μου να είχε περισσότερες πιθανότητες αν ήταν γραμμένο.
Είναι καλός άνθρωπος. Θέλω να νιώθω ότι με αγαπάει και με εκτιμά, και του έχω εξηγήσει έναν μικρό, συγκεκριμένο τρόπο να μου το δείχνει. Πόσες φορές χρειάζεται να το ζητήσω πριν αρχίσω να αναρωτιέμαι αν παίρνει στα σοβαρά αυτό που του λέω;
