Όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε, είχαν περάσει μόλις δύο εβδομάδες από τότε που τελείωσε η οκτάχρονη σχέση της. Τώρα που το διηγούμαι, αυτό είναι από τα πρώτα πράγματα που προσέχω. Τότε, όμως, σκεφτόμουν και ότι γνωριζόμασταν ήδη δύο χρόνια. Δεν ήμουν ένας άνθρωπος που είχε μόλις εμφανιστεί στη ζωή της.
Τους πρώτους τρεις μήνες περνούσαμε πολύ όμορφα. Ένιωθα ότι η σχέση μας προχωρούσε, ότι μπορούσε να γίνει κάτι ουσιαστικό. Και δεν ήταν μόνο η δική μου επιθυμία να πετύχει. Υπήρχαν πράγματα ανάμεσά μας που μου έδιναν λόγους να χαίρομαι και να πιστεύω σε αυτό που είχαμε.
Ύστερα, όσο η σχέση γινόταν πιο σοβαρή, εκείνη άρχισε να δείχνει λιγότερη τρυφερότητα και ζεστασιά. Αυτά συνέβησαν την ίδια περίοδο. Τη διαφορά την ένιωθα, ακόμα κι αν δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς την προκαλούσε ή αν το ένα συνδεόταν με το άλλο.
Στους έξι μήνες χωρίσαμε. Μου είπε ότι χρειαζόταν χρόνο για τον εαυτό της και πως δεν έβλεπε να θέλει σχέση ούτε άμεσα ούτε στο κάπως πιο μακρινό μέλλον.
Από τότε προσπαθώ να καταλάβω τι εννοούσε. Οκτώ χρόνια δίπλα σε έναν άνθρωπο είναι μεγάλο διάστημα, και δύο εβδομάδες μέχρι να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο είναι πολύ λίγο. Μπορώ να καταλάβω γιατί ίσως είχε ανάγκη να μείνει μόνη. Δεν ξέρω, όμως, αν αυτό εξηγεί όσα έγιναν μεταξύ μας.
Το ότι γνωριζόμασταν από πριν με δυσκολεύει να δω τους πρώτους μήνες σαν κάτι απλώς περιστασιακό. Είχαμε ήδη μια γνωριμία δύο χρόνων όταν μπήκαμε στη σχέση. Από την άλλη, αυτή η οικειότητα δεν μπορούσε να μας δείξει εκ των προτέρων πώς θα νιώθαμε όταν τα πράγματα σοβάρευαν.
Αυτό που ξέρω είναι η σειρά των γεγονότων: ξεκινήσαμε όμορφα, η τρυφερότητα λιγόστεψε και στο τέλος μου είπε ότι ήθελε να είναι μόνη. Πέρα από αυτά, δεν έχω κάτι πιο σίγουρο για να στηριχτώ.
Χρειαζόταν πράγματι χρόνο για τον εαυτό της ή προσπαθούσε να μου πει ότι δεν ήθελε αυτή τη σχέση μαζί μου;
