Έχουμε πει και οι δύο ότι αρέσουμε ο ένας στον άλλον. Έχουμε φτάσει μέχρι και να αποκαλούμε ο ένας τον άλλον αδελφή ψυχή. Γι’ αυτό μου φαίνεται τόσο παράξενο που τώρα δεν ξέρω πώς να της μιλήσω για το ενδεχόμενο να είμαστε πραγματικά μαζί.
Ενδιαφέρεται για μένα, αλλά η σκέψη μιας σχέσης τη φοβίζει. Ανησυχεί ότι δεν θα μπορέσει να μου δώσει την αγάπη και τη φροντίδα που πιστεύει ότι χρειάζομαι και αξίζω. Όταν το ακούω, η πρώτη μου παρόρμηση είναι να την καθησυχάσω. Δεν περιμένω να γίνει κάποια τέλεια εκδοχή του εαυτού της για να θέλω να είμαι μαζί της.
Της είπα ότι δεν χρειάζεται να είναι τέλεια ούτε να ανταποκριθεί σε κάποια άπιαστη προσδοκία. Της ζήτησα και συγγνώμη, γιατί σκέφτηκα μήπως είχα κάνει κάτι που την έκανε να αισθάνεται έτσι. Μου είπε πως όχι. Αυτό μου έλυσε μία απορία, αλλά ακόμα δεν ήξερα τι θα τη βοηθούσε να μιλήσει πιο άνετα για όσα φοβάται.
Κάποια στιγμή είπε ότι κουράστηκε και πρότεινε να συνεχίσουμε αργότερα. Το αφήσαμε εκεί. Δεν πήραμε κάποια απόφαση ούτε δώσαμε υπόσχεση για το τι θα γίνει μεταξύ μας. Η κουβέντα έμεινε ανοιχτή.
Μου αρέσει πολύ και θέλω να είμαστε μαζί. Δεν θέλω να κάνω ότι μου είναι αδιάφορο, μόνο και μόνο για να φαίνεται πιο εύκολη η κατάσταση. Από την άλλη, φοβάμαι μήπως κάθε προσπάθειά μου να την καθησυχάσω την κάνει να αισθάνεται ότι οφείλει να είναι έτοιμη για σχέση.
Το να της πω ότι για μένα είναι αρκετή εκφράζει αυτό που νιώθω. Δεν σημαίνει όμως ότι απαντάει και σε όσα τη φοβίζουν. Θέλω να μπορέσει να μου τα εξηγήσει, χωρίς η επόμενη συζήτηση να γίνει κάτι που πρέπει να υπομείνει για χάρη μου.
Κρατάω το ότι εκείνη πρότεινε να ξαναμιλήσουμε. Προς το παρόν, σταματήσαμε επειδή ήταν κουρασμένη. Όταν συνεχίσουμε, πώς της λέω ότι θέλω να είμαι μαζί της, αφήνοντάς της ταυτόχρονα τον χώρο να αποφασίσει αν είναι έτοιμη;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




