Μου μιλάει κάθε μέρα. Ύστερα από τόσους μήνες, αυτή η σταθερή επικοινωνία έχει αρχίσει να μοιάζει με κάτι στο οποίο μπορώ να βασιστώ. Συμμετέχει στη συζήτηση, θυμάται μικρές λεπτομέρειες και δείχνει να τον νοιάζει τι συμβαίνει στη ζωή μου.
Για μένα αυτά μετράνε. Είναι όμορφο να λες κάτι και αργότερα να καταλαβαίνεις ότι ο άλλος σε άκουσε στ’ αλήθεια. Δεν χρειάζεται κάθε φορά να συστήνομαι από την αρχή ή να του θυμίζω όσα έχουμε ήδη πει. Έχουμε αποκτήσει μια οικειότητα.
Μόνο που όλα γίνονται μέσα από μια οθόνη.
Δεν προτείνει ποτέ να βρεθούμε. Έχω αφήσει υπονοούμενα παραπάνω από μία φορά, του έχω δώσει την ευκαιρία να πει ότι θα το ήθελε κι εκείνος. Δεν λέει ναι. Δεν λέει όμως ούτε όχι. Συνεχίζουμε να μιλάμε και το ενδεχόμενο μιας συνάντησης μένει ακριβώς εκεί όπου το άφησα.
Ξέρω ότι ένα υπονοούμενο δεν είναι ξεκάθαρη πρόσκληση. Παρ’ όλα αυτά, ελπίζω κάθε φορά πως θα το πιάσει, ειδικά αφού προσέχει τόσα άλλα. Θέλω κάποια ένδειξη ότι έχει περιέργεια να περάσει χρόνο μαζί μου και πέρα από αυτές τις συζητήσεις.
Αν ήταν αφηρημένος ή έδειχνε ελάχιστο ενδιαφέρον, ίσως να μην είχα τόσα να αναρωτιέμαι. Όμως είναι σταθερά εκεί κι εμένα μου αρέσει η επικοινωνία μας. Δεν θέλω να την υποτιμήσω, αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει για εκείνον.
Θέλει να με συναντήσει κάποια στιγμή; Ή έχει ήδη αυτό που θέλει: έναν οικείο άνθρωπο για να μιλάει κάθε μέρα;
