Με τον Νικ ήμασταν φίλοι δεκαέξι χρόνια. Είχαμε δει ο ένας τον άλλον σε αρκετές αμήχανες στιγμές ώστε να θεωρούμε ότι δεν είχε μείνει τίποτα καινούριο. Ύστερα παραδεχτήκαμε ότι θέλαμε να δοκιμάσουμε μια σχέση.
Η κουβέντα έγινε ένα βράδυ στο σπίτι. Το κρασί ήταν φτηνό, αλλά τουλάχιστον η απάντηση του καθενός ήταν καθαρή. Δεν επρόκειτο για ένα αστείο που θα αποσύραμε αν ο άλλος δεν γελούσε.
Το επόμενο πρωί
Ο Νικ αποφάσισε να φτιάξει αυγά. Για κάποιον λόγο άνοιξε το συρτάρι με τα μαχαιροπίρουνα κρατώντας ακόμη το κουτί τους. Είχε μαγειρέψει μπροστά μου δεκάδες φορές. Προφανώς η νέα ιδιότητα απαιτούσε επανεκπαίδευση.
«Νιώθεις διαφορετικά;» τον ρώτησα.
«Ναι. Συνήθως ξέρω πού βάζω το πρωινό».
Η φιλία ήταν ιστορία, όχι εγγύηση
Ξέραμε πολλά ο ένας για τον άλλον. Δεν ξέραμε ακόμη πώς θα ήμασταν ως ζευγάρι. Χρειαζόταν να μιλήσουμε για προσδοκίες και να αφήσουμε χώρο να δούμε αν αυτή η αλλαγή μάς ταίριαζε.
Για αρχή, φάγαμε. Τα αυγά έφτασαν στο πιάτο και ο Νικ ρώτησε αν θα ήθελα να ξαναμείνω. Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να υποθέσουμε τι σήμαινε η πρόσκληση.




