Γίνεται να κερδίσω την καρδιά ενός άντρα με την κουβέντα; Δεν εννοώ να του παρουσιάσω επιχειρήματα για το πόσο καλή ιδέα θα ήταν να βγει μαζί μου, με διαφάνειες και χρόνο για ερωτήσεις στο τέλος. Εννοώ να γίνουμε φίλοι, να νιώσουμε άνετα, να μιλάμε και κάποια στιγμή να ανακαλύψουμε ότι, ανάμεσα στις συζητήσεις μας, άρχισε να με βλέπει αλλιώς.
Σε κάποια θα έχει συμβεί. Να ξεκίνησε ως η φίλη που είχε μια ιστορία να πει, μετά άλλη μία και μετά μια απαραίτητη διευκρίνιση, χωρίς την οποία η πρώτη ιστορία δεν θα είχε το ίδιο νόημα. Κι ας της πρόσθετε ένα μικρό τέταρτο. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει μια στιγμή που εκείνος παύει απλώς να την ακούει και αρχίζει να θέλει να μείνει λίγο ακόμα.
Μου αρέσει πολύ σαν αρχή. Να μιλάμε, να έχω ξεφύγει λιγάκι από το θέμα κι εκείνος να συνεχίζει την κουβέντα, να ρωτάει, να λέει τα δικά του. Γιατί θέλω κι εγώ να τον ακούω. Σύντροφο ψάχνω, όχι κάποιον που κάθεται υπομονετικά απέναντί μου για να συμπληρώσει ώρες κοινωνικής προσφοράς.
Αυτό θέλω να μάθω: μπορεί η οικειότητα να γίνει έρωτας; Μπορεί κάποιος να αγαπήσει τον τρόπο που διηγούμαι πράγματα, ακόμα κι όταν θα μπορούσα τεχνικά να έχω τελειώσει πριν από τρία λεπτά; Να περιμένει στην αρχή την επόμενη κουβέντα μας και σιγά σιγά να καταλάβει ότι περιμένει εμένα;
Βέβαια, το ότι ένας άνθρωπος ακούει δεν σημαίνει ότι είναι ερωτευμένος. Μπορεί να είναι απλώς φιλικός. Μπορεί επίσης να ψάχνει εδώ και ώρα ένα ευγενικό σημείο για να με διακόψει και να μην του έχω αφήσει κανένα.
Αν όμως έχετε περάσει από το «πολύ μιλάει αυτή» στο «θέλω να της ζητήσω να βγούμε», θέλω να ακούσω πώς έγινε. Κατά προτίμηση με όλες τις λεπτομέρειες. Αυτά τα πράγματα θέλουν τον χρόνο τους.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




