Πώς φτάσατε από το «δεν τον αντέχω αυτόν τον άνθρωπο» στο να βγαίνετε μαζί; Θέλω να ακούσω πώς γίνεται στην πραγματική ζωή, όπου δεν υπάρχει σεναριογράφος να κανονίζει να σας πιάσει η βροχή κάτω από το ίδιο υπόστεγο.
Μπορεί στην αρχή να ήσασταν στα μαχαίρια. Ή μπορεί κι αυτό να ακούγεται υπερβολικά δραματικό και απλώς να ήσασταν δύο ενήλικες στην ίδια παρέα που, αν είχαν επιλογή, δεν θα έκαναν ιδιαίτερη παρέα μεταξύ τους. Αλλά πηγαίνατε στις ίδιες εξόδους, συμμετείχατε στα ίδια πράγματα, οπότε η συνάντηση ήταν λίγο πολύ μέσα στο πρόγραμμα. Μαζί με την ώρα και το μέρος, έπρεπε να αποδεχτείς ότι θα ήταν κι εκείνος ο άνθρωπος εκεί.
Και κάπου στην πορεία άρχισε να σας ενδιαφέρει. Αυτό ακριβώς το σημείο θέλω να ακούσω. Τι μεσολάβησε; Πώς έγινε κάποιος που σας εκνεύριζε ένας άνθρωπος που θέλατε να ξαναδείτε;
Υπήρξε μια συγκεκριμένη κουβέντα που άλλαξε την εικόνα σας; Ανακαλύψατε ξαφνικά ότι είχε χιούμορ, ότι ήταν καλόκαρδος ή ότι, χωρίς όλη την παρέα γύρω, μπορούσατε τελικά να συνεννοηθείτε μια χαρά; Μήπως είδατε μια πλευρά του που στις κοινές εξόδους δεν φαινόταν; Ή ήρθε πρώτα η έλξη και μετά έπρεπε να μαζέψετε μερικές πολύ κατηγορηματικές απόψεις που είχατε εκφράσει με απόλυτη σιγουριά;
Με ενδιαφέρει και ποιος έκανε την πρώτη κίνηση. Ήταν εύκολο να καταλάβετε ότι το ενδιαφέρον ήταν αμοιβαίο; Γιατί από την αδιαφορία στο φλερτ υπάρχει ήδη μια αμηχανία. Από το να σπάτε ανοιχτά ο ένας τα νεύρα του άλλου στο «πάμε οι δυο μας για ένα ποτό;» χρειάζεται και λίγο θάρρος. Ειδικά αν ο άλλος θυμάται λέξη προς λέξη όσα έλεγες πριν.
Αν σας έχει συμβεί, πώς εξελίχθηκε; Τι έγινε ανάμεσα στο «ωχ, είναι κι αυτός εδώ» και στο να μπαίνετε κάπου, να τον βλέπετε και να χαίρεστε;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




