Επιστρέφω συνέχεια σε μια ερώτηση που δεν μου είναι εύκολο να απαντήσω: αν δύο διαφορετικές προδοσίες θα έβαζαν έτσι κι αλλιώς τέλος στη σχέση μου, θα μπορούσε η μία να με πονέσει περισσότερο από την άλλη;
Στο πρώτο σενάριο, μαθαίνω ότι ο άντρας μου ή ο σύντροφός μου έχει ερωτική σχέση με μια γυναίκα που δεν γνωρίζω. Κρατάει δυο μήνες και έχουν κάνει σεξ μία φορά. Στο δεύτερο, ανακαλύπτω ότι πλήρωσε μια συνοδό για μία σεξουαλική συνάντηση.
Δεν έχει συμβεί τίποτα από τα δύο. Είναι μια υποθετική σκέψη. Προσπαθώ να φανταστώ ότι τον έχω μπροστά μου, ότι ακούω την κάθε εξήγηση, και να καταλάβω ποιο σημείο θα δυσκολευόμουν περισσότερο να αντέξω.
Στην περίπτωση της παράλληλης σχέσης, νομίζω ότι θα κολλούσα στους μήνες. Θα με πλήγωνε η σεξουαλική επαφή, αλλά θα με βάραινε και το ότι, όσο ήμασταν μαζί, υπήρχε μια άλλη ερωτική σχέση που εγώ αγνοούσα. Θα αναρωτιόμουν πόσο συχνά τη σκεφτόταν όταν ήταν δίπλα μου. Ποιες στιγμές της καθημερινότητάς μας θα άρχιζα άραγε να βλέπω διαφορετικά αφού το μάθαινα;
Στην περίπτωση της πληρωμένης συνάντησης, φαντάζομαι ότι ο πόνος θα μαζευόταν γύρω από την ίδια την απόφαση. Το ότι δεν υπήρχε μια συνεχιζόμενη ερωτική ιστορία δεν θα ακύρωνε την προδοσία. Δεν νομίζω ότι θα με παρηγορούσε ιδιαίτερα το «έγινε μόνο μία φορά», όταν αυτή η μία φορά θα αρκούσε για να αλλάξει τη σχέση μας.
Διστάζω ακόμα και να τα συγκρίνω. Αν πω ότι το ένα είναι χειρότερο, μπορεί να ακουστεί σαν να μου είναι πιο εύκολο να δεχτώ το άλλο. Δεν πιστεύω ότι θα δεχόμουν κανένα από τα δύο. Στο μυαλό μου, η κατάληξη παραμένει ίδια: θα χωρίζαμε.
Αλλά η ίδια κατάληξη δεν σημαίνει απαραίτητα και τον ίδιο πόνο μέχρι να φτάσω εκεί. Θα με βασάνιζαν περισσότερο οι μήνες που είχε δεθεί ερωτικά με κάποια άλλη ή η μία, συνειδητή απόφαση να πληρώσει για μια συνάντηση;
Αν στεκόμουν απέναντί του και άκουγα την αλήθεια, ποια από τις δύο εξηγήσεις θα ευχόμουν περισσότερο να μην είχα χρειαστεί ποτέ να ακούσω;
