Θέλω να ρωτήσω κάτι τους άντρες που έχουν απατήσει τη σύντροφό τους. Δεν είναι ακριβώς κουβέντα που ανοίγεις έτσι χαλαρά στην παρέα: γιατί το κάνατε; Και αν δεν σας έπαιρνε κανείς είδηση, θα το ξανακάνατε;
Με ενδιαφέρουν οι πραγματικοί λόγοι σας, ακόμα κι εκείνοι που δεν ακούγονται και τόσο ωραίοι όταν τους λες δυνατά. Δεν ήσασταν ευτυχισμένοι στη σχέση σας; Σας άρεσε που σας ήθελε κάποιος καινούργιος άνθρωπος; Ή απλώς βρέθηκε μια ευκαιρία και την αρπάξατε, παρόλο που ξέρατε τι μπορούσατε να χάσετε;
Δεν τα λέω αυτά για να σας βάλω λόγια στο στόμα. Είναι μερικά ενδεχόμενα που σκέφτομαι. Φαντάζομαι πως η εξήγηση κάποιου που το έζησε μπορεί να απέχει πολύ από όσα υποθέτουν οι απ’ έξω, και αυτό ακριβώς θέλω να ακούσω.
Με ενδιαφέρει όμως και το μετά. Αν η σύντροφός σας δεν έμαθε ποτέ τίποτα, πώς το αντιμετωπίσατε; Νιώσατε τόση ανακούφιση που είπατε «ως εδώ, δεν το ξαναρισκάρω»; Ή το ότι δεν υπήρξαν συνέπειες έκανε πιο εύκολη τη σκέψη να συμβεί ξανά;
Αναρωτιέμαι πού βρίσκεται για σας η διαφορά ανάμεσα στο «μετανιώνω που το έκανα» και στο «ευτυχώς που δεν με έπιασαν». Μπορεί να τα νιώθει κάποιος και τα δύο μαζί. Μπορεί πάλι να υπάρχει μια απάντηση που δυσκολεύεται ακόμα και στον εαυτό του να παραδεχτεί.
Αν παρουσιαζόταν άλλη μια ευκαιρία και πιστεύατε πως θα μπορούσατε να την κρατήσετε κι αυτή κρυφή, τι θα κάνατε;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




