Έχω μια απορία για εκείνη την πλευρά της απιστίας που μένει κρυφή: κάποιος απατά, δεν αποκαλύπτεται και αποφασίζει να συνεχίσει τη σχέση χωρίς να πει τίποτα στον άνθρωπό του. Πώς βιώνει αυτή την απόφαση; Τι σκέφτεται όταν ξέρει ότι μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του χωρίς ο άλλος να μάθει τι έγινε;
Ρωτάω όσους το έχουν ζήσει. Όταν σκεφτόσασταν αν θα το ομολογήσετε, τι φοβόσασταν περισσότερο ότι θα χάσετε; Θεωρούσατε ότι η σιωπή θα προστάτευε τον σύντροφό σας από τον πόνο; Ότι θα κρατούσε τη σχέση όρθια; Ή ότι θα σας γλίτωνε από τις συνέπειες; Τα ξεχωρίζατε αυτά μέσα σας ή είχαν γίνει όλα ένα;
Αναρωτιέμαι επίσης αν το να μείνετε στη σχέση ήταν μια συνειδητή επιλογή. Μετά από αυτό που συνέβη, νιώσατε πιο ξεκάθαρα ότι θέλετε να είστε με τον συγκεκριμένο άνθρωπο; Ή ήταν απλώς ευκολότερο να συνεχίσετε όπως πριν, αντί να εξηγήσετε τι έγινε και να αντιμετωπίσετε μαζί το ερώτημα αν θα παραμείνετε ζευγάρι;
Και μετά έρχεται η καθημερινότητα με το μυστικό. Ο άλλος είναι δίπλα σας, έχοντας μια εικόνα για τη σχέση σας, ενώ εσείς γνωρίζετε κάτι που μπορεί να την αλλάξει. Αυτό επηρέαζε τον τρόπο που τον βλέπατε; Όταν σας έδειχνε αγάπη, νιώθατε ανακούφιση, ενοχές ή κάτι που δεν είχατε προβλέψει; Πώς ήταν να δέχεστε αυτή την τρυφερότητα γνωρίζοντας όσα εκείνος αγνοούσε;
Δεν θεωρώ ότι όλοι το κουβαλούν με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί οι ενοχές να παρέμειναν έντονες ή με τον καιρό να ξεθώριασαν. Μπορεί να συνεχίστηκε η επιθυμία για κάτι έξω από τη σχέση. Ίσως πάλι η απόκρυψη να γινόταν ευκολότερη όσο περνούσε ο καιρός χωρίς να αποκαλύπτεται τίποτα. Με ενδιαφέρει τι συνέβη πραγματικά, ακόμη κι αν η εμπειρία σας δεν χωράει σε μια ιστορία μεταμέλειας με τακτοποιημένο τέλος.
Αν το κρατήσατε κρυφό για χρόνια, βλέπετε σήμερα διαφορετικά την απόφασή σας; Κι αν μπορούσατε να γυρίσετε στη στιγμή που ακόμη σκεφτόσασταν να μιλήσετε, θα επιλέγατε πάλι τη σιωπή;
