Με τη γυναίκα μου περιμένουμε να προχωρήσει η διαδικασία του διαζυγίου, ύστερα από πέντε χρόνια γάμου. Μένουμε ακόμη μαζί και προσπαθούμε να χωρίσουμε με καλό τρόπο. Είναι μια ήσυχη, δύσκολη προσπάθεια, όταν απέναντί σου έχεις τον άνθρωπο με τον οποίο κάποτε πίστευες ότι θα γεράσεις.
Είχε δεσμό με έναν συνάδελφό της για τρεις μήνες. Όταν το έμαθα, προσπαθήσαμε επί έναν χρόνο να σώσουμε τον γάμο μας.
Θέλω να είμαι δίκαιος μαζί της: προσπάθησε πραγματικά. Το αναγνωρίζω ειλικρινά. Αυτό όμως δεν αλλάζει ότι εγώ έφτασα σε ένα σημείο όπου δεν μπορούσα να συνεχίσω. Τελικά, ζήτησα διαζύγιο.
Πριν από την απιστία, πίστευα ότι ήμασταν καλά. Προσπαθούσα να είμαι καλός σύζυγος και να της προσφέρω περισσότερα από οικονομική στήριξη. Ήθελα να είμαι φίλος της, σύντροφός της, ο άνθρωπος στον οποίο μπορούσε να βασιστεί. Όταν έμαθα τι είχε συμβεί, άρχισα να αμφιβάλλω για πράγματα που μέχρι τότε θεωρούσα δεδομένα. Αναρωτιόμουν ακόμη κι αν όσα της έδινα της είχαν φτάσει ποτέ.
Στην προσπάθεια να ξαναβρούμε ο ένας τον άλλον, η προδοσία ήταν διαρκώς εκεί. Προσπαθούσα να πλησιάσω τον ίδιο άνθρωπο που με είχε πληγώσει. Γνωριζόμασταν τόσο καλά, κι όμως ψάχναμε τρόπο να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον σχεδόν από την αρχή. Έπρεπε να γίνουν δύσκολες συζητήσεις, ακόμη και τις μέρες που μετά βίας άντεχα να τις ξεκινήσω.
Έψαχνα συνεχώς μια εξήγηση που θα με βοηθούσε να καταλάβω την αντίδρασή μου. Μερικές φορές το έβλεπα σαν διαφορά ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες: ποιος αντέχει περισσότερο, ποιος συγχωρεί, ποιος φεύγει. Αυτές οι γενικεύσεις όμως δεν μου έδειχναν πώς να συνεχίσω μέσα στον δικό μας γάμο. Δεν με βοηθούσαν να νιώσω ξανά ασφάλεια μαζί της.
Υπήρχαν σχέδια που ήθελα να πιστέψω και έβλεπα την προσπάθειά της. Υπήρχε όμως και ο πόνος, που παρέμενε κομμάτι της κοινής μας ζωής. Ύστερα από έναν χρόνο, δεν τον άντεχα άλλο.
Το ότι ζήτησα διαζύγιο δεν έσβησε τα καλά χρόνια. Τα θυμάμαι ακόμη ως καλά χρόνια. Κι αυτό κάνει δύσκολο να εξηγήσω όσα έγιναν χωρίς να παρουσιάσω είτε τον γάμο μας είτε το τέλος του πιο απλά απ’ όσο ήταν.
Προς το παρόν, είμαστε ακόμη κάτω από την ίδια στέγη, περιμένουμε να προχωρήσουν οι διαδικασίες και προσπαθούμε να φερόμαστε με καλοσύνη ο ένας στον άλλον, καθώς ετοιμαζόμαστε για χωριστές ζωές.
