Θέλω να απατήσω την κοπέλα μου για να καταλάβει πώς είναι. Αυτό δυσκολεύομαι να το παραδεχτώ χωρίς να αρχίσω αμέσως τις εξηγήσεις και τις δικαιολογίες. Αλλά αυτή τη στιγμή έτσι νιώθω.
Είμαστε και οι δύο 21 και είμαστε μαζί τέσσερα χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα δεν την έχω απατήσει. Εκείνη, όμως, την έχω πιάσει άλλοτε να μιλάει με τον πρώην της κι άλλοτε να με απατάει. Τη συγχώρεσα και συνεχίσαμε. Κι αυτό δεν έγινε μόνο μία φορά.
Τώρα γυρίζω πίσω σε εκείνες τις αποφάσεις και αναρωτιέμαι μήπως έκανα λάθος. Τότε η συγχώρεση σήμαινε ότι μπορούσαμε να κρατήσουμε τη σχέση μας. Βλέποντάς το σήμερα, σημαίνει επίσης ότι έμεινα και χρειάστηκε να ξαναπεράσω την ίδια ανακάλυψη, με κάποιον που με είχε ήδη πληγώσει.
Δεν είναι ότι δεν μου δόθηκαν ευκαιρίες να βρεθώ με άλλους ανθρώπους. Υπήρξαν άτομα που με πλησίασαν, αλλά είπα όχι, επειδή έχω κοπέλα. Για μένα αυτή η απάντηση ήταν ξεκάθαρη. Ήξερα τι σήμαινε η δική μου δέσμευση, ανεξάρτητα από το τι μπορεί να συνέβαινε από την άλλη πλευρά.
Και μετά μάθαινα ότι εκείνη μιλούσε με άλλους πίσω από την πλάτη μου. Τότε θυμόμουν κάθε φορά που είχα αρνηθεί και θύμωνα πάλι από την αρχή. Κι εγώ είχα θελήσει κάποιες από αυτές τις ευκαιρίες. Έχω πολύ έντονη ερωτική επιθυμία, οπότε το ότι έμεινα πιστός δεν σημαίνει πως δεν με τράβηξε ποτέ κανένας άλλος. Σημαίνει ότι επέλεξα να μη δώσω συνέχεια.
Αυτό που μου κολλάει στο μυαλό είναι να καταλάβει τον πόνο από τη δική μου πλευρά. Όταν θυμώνω περισσότερο, το να κάνω κι εγώ το ίδιο μοιάζει με τον πιο άμεσο τρόπο. Θέλω να νιώσει αυτό που ένιωσα όταν το έμαθα.
Δεν λέω ότι το έχω κάνει. Είμαι ακόμα στο σημείο που θέλω εκδίκηση, που σκέφτομαι ακόμα και να ζητήσω από κάποιον να με βοηθήσει να το κάνω. Είναι άβολο να το παραδέχομαι, ύστερα από τόσα χρόνια που εγώ ήμουν εκείνος που έλεγε όχι.
Κι εδώ καταλήγω: υπάρχει κανείς που θέλει να με βοηθήσει να το κάνω; Ή τι υποτίθεται ότι κάνω με το πόσο πολύ το θέλω;
