Η πρώην γυναίκα μου με απάτησε με τον εργολάβο που μας ανακαίνιζε την κουζίνα. Έχουμε χωρίσει εδώ και περίπου δύο χρόνια, αλλά ακόμα σκέφτομαι όσα βρήκα τότε στο iPad της.
Ήμουν μεγαλύτερός της, με παραπανίσια κιλά και από τους τύπους που θα έλεγες σπασίκλες. Εκείνη ήταν ξανθιά, είκοσι χρονών όταν παντρευτήκαμε, και στα μάτια μου πολύ έξω από τα μέτρα μου. Είχε χιούμορ, περνούσες όμορφα μαζί της. Μου άρεσε που χτίζαμε μια ζωή μαζί και που μπορούσε να με κάνει να γελάω έτσι. Παράλληλα, κάπου μέσα μου αναρωτιόμουν πώς είχε καταλήξει να παντρευτεί εμένα.
Ο εργολάβος έμοιαζε να βρίσκει κάθε ανασφάλειά μου και να την πατάει. Κορόιδευε το ότι δεν έπιαναν τα χέρια μου, απέρριπτε τις ιδέες μου και μου μιλούσε υποτιμητικά μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Σ’ εκείνη έκανε κομπλιμέντα μπροστά μου. Την αλαζονεία του την είχα σιχαθεί πριν μάθω οτιδήποτε άλλο.
Βλεπόντουσαν όταν έλειπα σε επαγγελματικά ταξίδια. Ένα Σαββατοκύριακο είχα πρόσβαση στο iPad της και διάβασα τα μηνύματά τους.
Έγραφε με ενθουσιασμό για το σώμα του, την αυτοπεποίθησή του, το πώς την έκανε να νιώθει. Τον αποκαλούσε «πραγματικό άντρα». Ακόμα δυσκολεύομαι να εξηγήσω πόσο με πόνεσε αυτό χωρίς να ακούγεται σαν να αρχίζω κι εγώ να απαριθμώ όσα θεωρώ ότι μου λείπουν.
Στις δικές μας προσωπικές στιγμές συχνά ένιωθα ανεπαρκής. Προσπαθούσα να την ευχαριστήσω, αλλά μερικές φορές γύριζε από την άλλη και μου έλεγε πως ήταν εντάξει. Μετά τα μηνύματα, ξανασκεφτόμουν όλες εκείνες τις φορές δίνοντάς τους την πιο σκληρή εξήγηση.
Έγραφε ότι περνούσε ολόκληρα πρωινά στο διαμέρισμά του και ότι απολάμβανε μαζί του πράγματα που μαζί μου είχε αρνηθεί. Δεν ήμουν εκεί, αλλά οι λεπτομέρειες έγιναν εικόνες που παίζουν στο μυαλό μου εδώ και δύο χρόνια.
Μετά το διαζύγιο έσβησα τα κοινωνικά μου δίκτυα από ντροπή. Πρόσφατα έφτιαξα άλλον λογαριασμό για να την ψάξω. Ακόμα επιστρέφω, όταν είμαι μόνος, στις αναμνήσεις από τις λίγες προσωπικές στιγμές μας.
Λέω στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναβρεθώ με κάποια σαν εκείνη. Κι αμέσως σκέφτομαι ότι, ακόμα κι αν γινόταν, μάλλον δεν θα έμενε. Ξέρω πόσο σκληρό είναι αυτό. Εκεί πηγαίνει όμως το μυαλό μου.
Η ανακαίνιση τελείωσε. Ο γάμος τελείωσε. Και δύο χρόνια μετά, εγώ έφτιαξα καινούριο λογαριασμό για να δω τι κάνει.
