Είμαστε διακοπές με τον άντρα μου και καταλήγω συνέχεια να περπατάω πίσω του. Είμαστε και οι δύο 31. Δεν περίμενα ότι στις διακοπές μας θα χρειαζόταν να βάλουμε στο πρόγραμμα και το πώς θα καταφέρω να συμβαδίσω με τον ίδιο μου τον σύζυγο.
Έχει συμβεί αρκετές φορές σε αυτό το ταξίδι. Εκείνος προχωράει μπροστά κι εγώ νιώθω ότι απλώς πηγαίνουμε στον ίδιο προορισμό, ο καθένας μόνος του. Θέλω να τον έχω δίπλα μου. Για μένα, όταν βγαίνουμε μαζί, το να περπατάμε παρέα είναι ένας μικρός τρόπος να δείχνουμε ότι υπολογίζουμε ο ένας τον άλλο.
Του το έχω πει επανειλημμένα. Δεν το κράτησα κρυφό, περιμένοντας να ενεργοποιηθεί κάποια ειδική συζυγική διαίσθηση. Το είπα, το συζητήσαμε και ύστερα βρέθηκα πάλι να βλέπω την πλάτη του.
Σήμερα έχασα την υπομονή μου. Του ζήτησα να πάμε στην άκρη του δρόμου, λίγο μακριά από τον κόσμο, για να μιλήσουμε. Να διευκρινίσω εδώ ότι δεν τον έσπρωξα. Στην αρχή χρησιμοποίησα λάθος λέξη προσπαθώντας να το περιγράψω στα αγγλικά. Του ζήτησα να παραμερίσουμε μαζί.
Τότε του είπα: «Άκου, τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις;» Του εξήγησα ότι το θεωρώ αγενές και ότι νιώθω πως δεν με υπολογίζει, ειδικά αφού του έχω πει τόσες φορές ότι με ενοχλεί.
Μου απάντησε ότι ήδη περπατάει πολύ πιο αργά απ’ όσο θα περπατούσε κανονικά και ότι πρέπει να προσπαθήσω κι εγώ να τον φτάνω.
Δηλαδή, όσο εγώ αναρωτιόμουν γιατί με αφήνει συνέχεια πίσω, εκείνος θεωρούσε ότι κάνει μεγάλη προσπάθεια να συγκρατηθεί. Ίδιος περίπατος, δύο αρκετά διαφορετικές αφηγήσεις.
Καταλαβαίνω ότι μπορεί από τη φύση του να περπατάει γρηγορότερα. Αυτό που με πείραξε ήταν η απάντησή του, αφού είχα ζητήσει τόσες φορές κάτι που για μένα είναι μικρό αλλά έχει σημασία. Ήθελα να περπατάμε μαζί. Και τελικά βρεθήκαμε στην άκρη του δρόμου να μαλώνουμε για το ποιος προσπαθεί περισσότερο.
Ακόμα με στενοχωρεί ο τρόπος που μου απάντησε, αλλά ξέρω ότι κι εγώ άνοιξα την κουβέντα ήδη θυμωμένη. Εκείνος νιώθει ότι προσαρμόζεται. Εγώ νιώθω ότι πρέπει συνέχεια να ζητάω να είμαι δίπλα του. Μήπως αντιδρώ υπερβολικά σε αυτή την απόσταση μεταξύ μας;
