Αναρωτιέμαι πόσο θα άλλαζε η αρχή μιας σχέσης αν υπήρχε ένα συγκεκριμένο όριο. Αν μου άρεσε μια γυναίκα και μου έλεγε ότι, για θρησκευτικούς λόγους, θέλει να περιμένει μέχρι τον γάμο για να κάνει σεξ, θα ήθελα να συνεχίσω να τη γνωρίζω και να δω πού θα μας πάει;
Σ’ αυτό το υποθετικό σενάριο, η αναμονή θα ήταν κάτι στο οποίο εκείνη πιστεύει. Θα χρειαζόταν να το καταλάβω ως μέρος του ανθρώπου που γνωρίζω, χωρίς να θεωρώ ότι με τον καιρό θα της αλλάξω γνώμη.
Εκεί είναι που η απάντηση παύει να μου φαίνεται ένα εύκολο ναι ή όχι. Στην αρχή δεν θα ήξερα αν θα θέλαμε ποτέ να παντρευτούμε. Θα ήξερα μόνο ότι μου αρέσει αρκετά ώστε να θέλω άλλο ένα ραντεβού, άλλη μια κουβέντα, λίγο περισσότερο χρόνο μαζί της.
Θα μου αρκούσε αυτό για να συνεχίσω; Θα μπορούσα να χαρώ τη γνωριμία μας, έχοντας δεχτεί ότι το σεξ δεν θα είναι μέρος της σχέσης μας όσο βγαίνουμε;
Μπορώ να φανταστώ να ενδιαφέρομαι και παράλληλα να έχω έναν ειλικρινή δισταγμό. Μπορώ επίσης να φανταστώ ότι θα ήθελα να τη γνωρίσω καλύτερα πριν αποφασίσω πως αυτή η διαφορά αρκεί για να σταματήσουμε εκεί.
Εσείς, αν σας άρεσε μια γυναίκα που ήθελε να περιμένει μέχρι τον γάμο για θρησκευτικούς λόγους, θα συνεχίζατε να τη γνωρίζετε; Ή θα ξέρατε ήδη ότι δεν μπορείτε να προχωρήσετε σε σχέση μαζί της;
