Όταν ακούω «φίλοι με προνόμια», κολλάω λίγο στο «φίλοι». Υποτίθεται ότι μας αρέσει η παρέα του άλλου. Άρα το να πάμε για φαγητό, να αράξουμε ή να δούμε μια ταινία μαζί δεν θα έπρεπε να μας φαίνεται περίεργο. Αυτά κάνουν συνήθως οι φίλοι.
Αν όμως προσθέσεις το σεξ και τις συχνές κουβέντες, αρχίζω να αναρωτιέμαι πού βρίσκεται η διαφορά από μια σχέση. Απ’ έξω, τουλάχιστον, μπορεί να μοιάζουν πολύ. Γίνεται για τους δύο ανθρώπους που το ζουν να παραμένει κάτι εντελώς χαλαρό;
Δεν εννοώ ότι κάθε κοινό γεύμα κρύβει μια επιθυμία για δέσμευση. Αναρωτιέμαι αν μπορείς να χαίρεσαι όλη αυτή την καθημερινή οικειότητα χωρίς να εμφανίζονται ερωτικά συναισθήματα. Περνάτε χρόνο μαζί επειδή είστε φίλοι ή, κάποια στιγμή, αυτός ο χρόνος αρχίζει να αλλάζει όσα θέλεις; Κι αν αλλάξουν, το καταλαβαίνεις αμέσως;
Η ταινία, ας πούμε, δεν με βοηθάει ιδιαίτερα να βρω την απάντηση. Ταινίες βλέπουν οι φίλοι, βλέπουν τα ζευγάρια, βλέπουν κι όσοι ακόμα δεν έχουν ξεκαθαρίσει τι συμβαίνει μεταξύ τους. Η ίδια η δραστηριότητα δεν λέει και πολλά για το πώς νιώθει ο καθένας.
Με τη συχνή επικοινωνία η απορία μου γίνεται πιο συγκεκριμένη. Αν μιλάμε τακτικά και χαιρόμαστε πραγματικά να ακούμε ο ένας τα νέα του άλλου, χωράει αυτό άνετα στη συμφωνία μας; Ή μπορεί να αρχίσω να περιμένω μια θέση στην καθημερινότητά του που ποτέ δεν συμφωνήσαμε ότι θα έχω; Δεν μιλάω μόνο για το πόσα μηνύματα ανταλλάσσουμε, αλλά για το τι αρχίζω να περιμένω από αυτά.
Μπορώ να φανταστώ δύο ανθρώπους να κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα και να τα βιώνουν διαφορετικά. Ο ένας να περνάει όμορφα με έναν φίλο και ο άλλος να δένεται όλο και περισσότερο. Γι’ αυτό με ενδιαφέρουν τα όρια που βάζετε στην πράξη, πέρα από το πώς ονομάζετε αυτό που έχετε.
Για εσάς, πότε αλλάζει κάτι; Υπάρχουν πράγματα που αποφεύγετε για να το κρατήσετε χαλαρό; Ή η διαφορά βρίσκεται λιγότερο στα δείπνα και στις ταινίες και περισσότερο σε όσα αρχίζετε να ελπίζετε ότι θα ακολουθήσουν;
