Η γυναίκα μου έχει βγει στη σύνταξη και βρίσκεται στο σπίτι μέσα στη μέρα. Μέχρι πρόσφατα, όταν την έπαιρνα τηλέφωνο ή της έστελνα μήνυμα, συνήθως απαντούσε αρκετά γρήγορα. Τώρα υπάρχουν φορές που περνούν ώρες μέχρι να έχω νέα της. Δεν ήταν αυτή η συνήθειά της, κι αυτό ήταν το πρώτο που μου τράβηξε την προσοχή.
Μια καθυστερημένη απάντηση από μόνη της δεν θα με έβαζε σε τέτοιες σκέψεις. Έχω αρχίσει όμως να παρατηρώ και κάποια πράγματά της σε διαφορετικές θέσεις: εσώρουχα, κάλτσες μέχρι τον μηρό, βραχιολάκια για τον αστράγαλο, δαχτυλίδια για τα δάχτυλα των ποδιών. Έχει συμβεί αρκετές φορές ώστε πλέον να το προσέχω.
Εκεί που κολλάει περισσότερο το μυαλό μου είναι σε ένα ζευγάρι μπλε κάλτσες μέχρι τον μηρό, που της είχα αγοράσει εγώ. Όταν τις ξαναείδα, είχαν βγει από τη συσκευασία. Μύριζαν άρωμα και μου φάνηκαν φορεμένες. Μέσα στη μία υπήρχε κι ένα από τα βραχιολάκια της για τον αστράγαλο.
Ξέρω ότι αυτά δεν μου λένε με ποιον ήταν ούτε καν αν ήταν με κάποιον. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι οι κάλτσες είχαν ανοιχτεί και ότι, στα δικά μου μάτια, έμοιαζαν χρησιμοποιημένες. Από εκεί μέχρι αυτό που φοβάμαι υπάρχει απόσταση. Το καταλαβαίνω, αλλά δεν καταφέρνω να βγάλω την υποψία από το μυαλό μου.
Οι καθυστερήσεις στις απαντήσεις είναι κάτι καινούργιο. Και το να βρίσκω πράγματα μετακινημένα μοιάζει πια να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές την εβδομάδα. Όλα μαζί με κάνουν να αναρωτιέμαι μήπως συμβαίνει κάτι τις ώρες που προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί της.
Δεν μου έχει παραδεχτεί τίποτα και δεν έχω κάποια ξεκάθαρη εικόνα για το τι γίνεται. Έχω μόνο αλλαγές που παρατηρώ σε έναν άνθρωπο του οποίου τις συνήθειες νόμιζα ότι ήξερα καλά. Όταν τις γράφω, μοιάζουν μικρές λεπτομέρειες. Κι όμως, τις σκέφτομαι ασταμάτητα.
Πιστεύω πραγματικά ότι μπορεί να με απατά. Αλλά εκεί ακριβώς σταματάει ό,τι ξέρω: στις αναπάντητες κλήσεις, στις ώρες ανάμεσα στα μηνύματα και στις μπλε κάλτσες με το βραχιολάκι μέσα. Τι σημαίνουν όλα αυτά, δεν μπορώ να το πω με σιγουριά.
