Πήρα επιτέλους την απόφαση να ζητήσω από την κοπέλα που μου αρέσει στο γυμναστήριο να βγούμε. Ήθελα να πάω σε μια εκδήλωση και της πρότεινα να έρθει μαζί μου. Είπε ναι. Για ένα μικρό, ευχάριστο διάστημα, το να ζητάς από κάποιον να βγείτε έμοιαζε απλή υπόθεση: κάνεις την πρόταση, παίρνεις μια απάντηση, συνεννοείστε.
Περίπου ένα εικοσιτετράωρο πριν από την εκδήλωση, όμως, μου είπε ότι τελικά δεν μπορούσε, γιατί ένας φίλος της είχε παράσταση. Αυτή ήταν όλη η εξήγηση. Τα υπόλοιπα τα συμπλήρωσα μόνος μου στο μυαλό μου.
Υπέθεσα πως δεν ενδιαφερόταν και είχε βρει έναν ευγενικό τρόπο να το πει. Δεκτό. Είναι η πιο γλυκιά και όμορφη γυναίκα που έχω γνωρίσει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μου χρωστάει μια βραδινή έξοδο. Της είπα ότι καταλαβαίνω και αποφάσισα να μην επιμείνω.
Μου φάνηκε λογικό να τελειώσει εκεί. Εντάξει, απογοητεύτηκα λίγο, αλλά θα περνούσε. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε τις προπονήσεις μας χωρίς κάθε συνάντηση να γίνεται νέα συζήτηση για την πρόσκληση.
Την επόμενη φορά που βρεθήκαμε στο γυμναστήριο, έκανα σχοινάκι. Εκείνη άρχισε να ρίχνει κλοτσιές στον σάκο ακριβώς μπροστά μου. Υπήρχε ολόκληρη σειρά από ελεύθερους σάκους, μια λεπτομέρεια που ξαφνικά απέκτησε τεράστια σημασία για μένα. Μετά γύρισε και με ρώτησε αν μου έκοβε τη θέα.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το σχοινάκι απαιτούσε απλώς να μην μπλέξω τα πόδια μου. Τώρα έπρεπε παράλληλα να ερμηνεύσω την επιλογή σάκου, την απόσταση μεταξύ μας και μια ερώτηση που μπορεί να ήταν σκέτη ευγένεια. Λίγο πολλά για μία άσκηση.
Δεν ξέρω αν όντως της έτυχε κάτι εκείνο το βράδυ. Ούτε αν διάλεξε τον συγκεκριμένο σάκο επειδή ήμουν εγώ εκεί ή επειδή τη βόλευε. Ο σάκος, πάντως, δεν έχει τοποθετηθεί.
Εξακολουθεί να μου αρέσει. Δεν θέλω όμως να εκλάβω μια φιλική κουβέντα ως φλερτ και να εκτεθώ. Οπότε τι κάνω; Αφήνω την πρόσκληση εκεί που έμεινε ή δοκιμάζω να της ξαναπροτείνω να βγούμε, ενώ μου έχει ήδη πει ότι δεν μπορούσε;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




