Το αγόρι μου άρχισε να με αποκαλεί γυναίκα του και να λέει ότι είναι ο άντρας μου. Σε μια άλλη σχέση, ίσως αυτό να άνοιγε κουβέντα για το μέλλον. Στη δική μας περίπτωση, ξεκίνησε μέσα σε παιχνίδι ρόλων. Η λεπτομέρεια που περιπλέκει τα πράγματα είναι ότι έχω ήδη σύζυγο.
Ο άντρας μου είναι υπέροχος άνθρωπος και εδώ και τρία χρόνια έχουμε μια πολυσυντροφική σχέση. Το να έχω κι άλλον σύντροφο είναι μέσα σε όσα έχουμε συμφωνήσει για τον γάμο μας. Περίμενα διαφορετικές σχέσεις, διαφορετικούς τρόπους να έρχομαι κοντά με ανθρώπους και, προφανώς, κάποιες εκπλήξεις. Δεν είχα φανταστεί όμως ότι θα αποκαλούσα και δεύτερο άντρα σύζυγό μου.
Η σχέση με το αγόρι μου είναι καινούργια και από την αρχή υπάρχει μεταξύ μας μια συναινετική δυναμική κυριαρχίας και υποταγής. Νιώθω πως αυτή η σχέση είναι ακριβώς ό,τι χρειάζομαι. Παίζουμε συχνά ρόλους και χρησιμοποιούμε διάφορες προσφωνήσεις, οπότε το να παίρνει κάποιος έναν τίτλο την ώρα του παιχνιδιού δεν μου είναι ξένο.
Γι’ αυτό με μπερδεύει τόσο η αντίδρασή μου. Δεν με ενοχλεί γενικά να χρησιμοποιούνται αυτές οι λέξεις μέσα σε έναν ρόλο. Όταν όμως μου ζητάει να τον πω άντρα μου, με πιάνει άγχος και χάνω την επαφή με όσα συμβαίνουν. Κάτι που σαν ιδέα ακούγεται παιχνιδιάρικο αποκτά πολύ συγκεκριμένο βάρος μόλις το λέω εγώ.
Το συζητήσαμε λίγο μετά την πρώτη φορά που συνέβη, αλλά η κουβέντα δεν μου έλυσε εντελώς την απορία. Αναρωτιέμαι μήπως δίνω υπερβολική σημασία σε έναν τίτλο, ειδικά αφού τόσες άλλες προσφωνήσεις μάς βγαίνουν άνετα.
Παράλληλα προσπαθώ ακόμη να ξεμπλέξω κάποιες αντιλήψεις που κουβαλάω από τη μονογαμία. Ξέρω ότι δεν έχω τελειώσει μ’ αυτή τη διαδικασία. Από την άλλη, το ότι θέλω περισσότερους συντρόφους δεν σήμαινε αυτόματα ότι θέλω και περισσότερους συζύγους, έστω μόνο στα λόγια που λέμε μεταξύ μας.
Με τη σχέση είμαι χαρούμενη. Σ’ αυτή τη συγκεκριμένη λέξη σκοντάφτω. Έχει συμβεί σε κανέναν να χαλάσει ξαφνικά ένα παιχνίδι που κατά τα άλλα απολαμβάνει, μόνο και μόνο από μια προσφώνηση; Και μετά να αναρωτιέται αν τελικά αυτή η λέξη σημαίνει περισσότερα απ’ όσα νόμιζε;
