Είμαι 28 χρονών και αγαπάω ακόμα τον σύντροφό μου. Σε αυτό επιστρέφω συνέχεια, γιατί τελευταία δυσκολεύομαι πολύ να νιώσω ότι μου αρέσει κιόλας ως άνθρωπος.
Σχεδόν τα πάντα πάνω του με θυμώνουν ή με εκνευρίζουν. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα συγκεκριμένο πράγμα και να πω «αυτό φταίει». Είναι περισσότερο σαν να έχει απλωθεί ο εκνευρισμός παντού και να μην αφήνει χώρο για τίποτε άλλο.
Σχεδόν κάθε μέρα καταλήγω να κλειδώνομαι στο μπάνιο για να καλύψω μόνη μου τις σεξουαλικές μου ανάγκες. Είναι λίγος προσωπικός χρόνος, αλλά η ανακούφιση δεν κρατάει πολύ. Μετά ο θυμός απέναντί του επιστρέφει.
Και μαζί του έρχεται η ίδια σκέψη: δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να το κάνω αυτό. Δεν εννοώ ότι δεν θα έπρεπε ποτέ να θέλω χρόνο για τον εαυτό μου. Με βαραίνει το ότι είμαι σε σχέση και παρ’ όλα αυτά αποσύρομαι πίσω από μια κλειδωμένη πόρτα, για να βγω στο τέλος με ακόμα περισσότερη πίκρα απέναντί του.
Δεν έχω κάποια ξεκάθαρη εξήγηση για όλο αυτό. Ξέρω ότι τον αγαπάω και ξέρω πόσο με εκνευρίζει. Και τα δύο είναι εκεί όταν τελειώνω και έρχεται η ώρα να ανοίξω πάλι την πόρτα του μπάνιου. Έχει βρεθεί κανείς άλλος να αγαπάει τον σύντροφό του, αλλά να δυσκολεύεται τόσο πολύ να τον συμπαθήσει;
