Ένας τύπος που μιλούσαμε εδώ και λίγο καιρό με ρώτησε αν ήθελα να βρεθούμε. Του είπα όχι κάπως έτσι. «Χαχα, λέω να μην πέσω θύμα απαγωγής». Εκείνη τη στιγμή μού φάνηκε ένας ανάλαφρος τρόπος να του πω ότι δεν ένιωθα ακόμα έτοιμη να τον δω από κοντά. Βέβαια, είχα στηριχτεί λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε σ’ εκείνο το «χαχα».
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχω περιέργεια πώς ακούστηκε από τη μεριά του. Μπορεί να το διάβασε σαν πείραγμα, μιας και καλά καλά δεν γνωριζόμασταν. Μπορεί πάλι να του ακούστηκε σαν ευγενική χυλόπιτα, από αυτές που λες «εντάξει, το ’πιασα» και δεν ξαναρωτάς. Ή μπορεί να σκέφτηκε «εγώ μια βόλτα πρότεινα, πώς φτάσαμε στην απαγωγή;». Έτσι όπως το έγραψα, μπορώ να φανταστώ και τις τρεις αντιδράσεις.
Οπότε, για πείτε μου εσείς οι άντρες. Αν μόλις είχατε προτείνει σε μια γυναίκα να βρεθείτε κι εκείνη σας απαντούσε έτσι, θα γελούσατε και θα συνεχίζατε την κουβέντα, θα το παίρνατε ως σημάδι ότι δεν ενδιαφέρεται ή θα σας πείραζε στ’ αλήθεια;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




