Το έκανα τελικά. Έφυγα ύστερα από δέκα χρόνια μαζί. Ακόμα μου φαίνεται παράξενο που χωράει σε μια τόσο μικρή πρόταση κάτι που προσπαθούσα ενάμιση χρόνο να αποφασίσω.
Τα επτά από αυτά τα δέκα χρόνια δεν ταιριάζαμε ούτε συναισθηματικά ούτε σωματικά. Είναι πολύς καιρός να σου λείπει κάτι τόσο βασικό μέσα στη σχέση σου. Ήξερα ότι δεν ήμουν ευτυχισμένη, αλλά το να το ξέρεις και το να φεύγεις αποδείχτηκαν δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Για καιρό δεν μπορούσα να περάσω από το ένα στο άλλο.
Εκείνος είπε ότι δεν το περίμενε. Δυσκολεύτηκα να το ακούσω, έπειτα από τόσο χρόνο που το σκεφτόμουν. Για μένα η απόφαση είχε έρθει λίγο λίγο, μέσα σε ενάμιση χρόνο. Για εκείνον, απ’ ό,τι φαίνεται, έπεσε ξαφνικά.
Μου είπε ότι με είχε δεδομένη. Ότι όλο αυτό ήταν ένας εφιάλτης από τον οποίο δεν μπορούσε να ξυπνήσει. Είπε επίσης πως δεν ήθελε ποτέ του να παντρευτεί. Είχα πολλά να επεξεργαστώ εκείνη την ώρα, μαζί και πράγματα που θα με είχε βοηθήσει να γνωρίζω πολύ νωρίτερα.
Μετά μου είπε ότι δεν θα προσπαθούσε να σώσει τη σχέση, επειδή ήξερε πως δεν θα άλλαζε. Εκτίμησα την ειλικρίνειά του. Πόνεσε, αλλά τουλάχιστον δεν υπήρχε άλλη μία υπόσχεση να ζυγίσω, άλλο ένα ενδεχόμενο να σκέφτομαι για μήνες, αναρωτώμενη αν έπρεπε να περιμένω λίγο ακόμα.
Αποφασίσαμε να μείνουμε φίλοι. Η φιλία ήταν το κομμάτι που λειτουργούσε μεταξύ μας και, στο τέλος, ήταν σχεδόν το μόνο που είχε απομείνει. Νιώθω ότι αυτό μπορούμε να το κρατήσουμε, ακόμα κι αν η σχέση μας τελειώνει.
Στενοχωριέμαι. Νιώθω ανακούφιση. Και ανυπομονώ πάλι για το μέλλον, κάτι που χαίρομαι πολύ που ξαναβρίσκω μέσα μου. Όλα αυτά υπάρχουν μαζί· κανένα συναίσθημα δεν περιμένει να τελειώσω με το προηγούμενο.
Οφείλω κι ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στην κοπέλα που μου κάνει τα τατουάζ. Μου έβαζε τις φωνές να πάρω τη ζωή μου πίσω, ενώ ταυτόχρονα με τρυπούσε με τη βελόνα. Κάπως ασυνήθιστο σκηνικό για κουβέντα ενθάρρυνσης, αλλά το μήνυμα ήταν σαφές: σταμάτα να διστάζεις.
Το έκανα, κορίτσι μου.
