Εκεί που μπερδεύομαι είναι η στιγμή που αλλάζει το πράγμα. Ένας άντρας δείχνει ενδιαφέρον, του δίνω να καταλάβει ότι μου αρέσει κι εμένα, και τότε αρχίζει να απομακρύνεται. Κι εγώ μένω να αναρωτιέμαι τι μεσολάβησε.
Μέχρι να ανταποκριθώ, το ενδιαφέρον του φαίνεται αρκετά καθαρά ώστε να το καταλάβω. Αυτό είναι που κάνει τη συνέχεια τόσο παράξενη. Δεν έβγαλα από το μυαλό μου ότι κάτι υπάρχει μεταξύ μας. Ανταποκρίθηκα σε κάτι που ξεκίνησε εκείνος.
Για μένα, όταν δείχνω ότι ενδιαφέρομαι κι εγώ, τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα. Δεν χρειάζεται πια να μαντεύει αν θέλω να με πλησιάσει. Μπορούμε να γνωριστούμε χωρίς να κάνει μόνο ο ένας όλες τις κινήσεις. Μου φαίνεται φυσικό να υπάρχει χώρος και για τους δύο.
Κι όμως, τότε εμφανίζεται η απόσταση και αρχίζω να αμφιβάλλω για όσα είχα καταλάβει. Μήπως εκείνος φλέρταρε χαλαρά κι εγώ το είδα σαν πιθανότητα για κάτι παραπάνω; Μήπως άλλαξε αυτό που ένιωθε; Ή μήπως το ότι έμαθε πως μου αρέσει έκανε την κατάσταση να του φαίνεται κάπως διαφορετική;
Μπορώ να σκεφτώ διάφορες εξηγήσεις, αλλά καμία δεν μου λέει τι συμβαίνει με τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Και δεν θέλω να πάρω μια συμπεριφορά που με μπέρδεψε και να τη μετατρέψω σε θεωρία για όλους τους άντρες.
Θέλω απλώς να καταλάβω εκείνη τη στιγμή που το ενδιαφέρον γίνεται αμοιβαίο κι εκείνος δείχνει να θέλει λιγότερο. Τι άλλαξε γι’ αυτόν όταν του έδειξα ότι ήθελα να με πλησιάσει;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




