Είμαι άντρας, γύρω στα 25, και θεωρώ ότι εμφανισιακά είμαι μέσα σε αυτό που ο περισσότερος κόσμος βρίσκει ελκυστικό. Δεν έχω όμως δουλειά, δεν έχω αυτοκίνητο και μένω με τους γονείς μου. Κάθε φορά που σκέφτομαι τα ραντεβού, αυτά τα τρία καταλαμβάνουν όλη τη συζήτηση στο μυαλό μου, πριν καν εμφανιστεί κάποιος άλλος για να συμμετάσχει.
Αυτό που με μπερδεύει είναι ότι βλέπω άλλους άντρες στην ίδια κατάσταση να γνωρίζουν γυναίκες και να βγαίνουν ραντεβού. Θέλω να καταλάβω πώς γίνεται αυτό στην πράξη.
Μιλάω για γνωριμίες με ενήλικες γυναίκες της γενιάς Ζ στις ΗΠΑ. Από τη δική μου πλευρά, οι απαιτήσεις φαίνονται υψηλές. Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να υποθέτει ότι σε άλλες χώρες θα ήταν πιο εύκολο. Αλλά αυτή η σκέψη δεν εξηγεί πώς τα καταφέρνουν οι άντρες που βρίσκονται εδώ και ζουν όπως εγώ.
Μήπως γνωρίζονται μέσα από κοινές παρέες, οπότε προλαβαίνουν να έρθουν πιο κοντά πριν συζητήσουν τα πρακτικά; Μήπως εκείνοι μιλάνε πιο άνετα για την κατάστασή τους; Υπάρχει κάτι στον τρόπο που στέκονται και φέρονται που εγώ δεν έχω καταλάβει;
Δεν ξέρω, και αυτό ακριβώς είναι που θέλω να ακούσω. Είναι εύκολο να βλέπω κάποιον που έχει κοπέλα και να σκέφτομαι ότι κατάφερε να ξεπεράσει ένα εμπόδιο στο οποίο εγώ κολλάω. Μόνο που δεν έχω ακούσει τις κουβέντες που προηγήθηκαν, ούτε ξέρω τι της αρέσει σε εκείνον.
Όταν λοιπόν ρωτάω πώς το κάνουν, εννοώ τα απλά, καθημερινά βήματα. Πού γνωρίζονται; Πώς φτάνουν από το αρχικό ενδιαφέρον στο πρώτο ραντεβού; Πότε λένε ότι μένουν με τους γονείς τους και πώς κυλάει εκείνη η συζήτηση;
Τη δική μου κατάσταση την ξέρω, τη ζω κάθε μέρα. Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι πώς κάποια γνωρίζει έναν άντρα με αυτές τις συνθήκες και θέλει να τον ξαναδεί.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




